57 
In ons reisverhaal van Timor, bij gelegenheid van het aldaar gegevene overzigt der op dit eiland door 
ons waargenomene amphibiën (*), hebben wij ten opzigte van Trigonocephalus viridis, onder anderen 
aangeteekend, dat de inboorlingen die slang geenszins voor zoo gevaarlijk houden, noch haren beet 
in die mate duehten, als de meeste overige, elders levende soorten van het geslacht, waartoe zij behoort, 
te regt gevreesd worden. Russel maakt reeds van deze bijzonderheid gewag, op grond van hetgeen 
hem, door de bewoners van Koromandel, dienaangaande verhaald werd. En inderdaad, noch op 
Timor, noch op Sumatra, waar de onderhavige Trigonocephalus insgelijks verre is van zeldzaam te 
zijn, is ons een eenig voorbeeld bekend geworden, dat eene, door deze slang veroorzaakte verwonding, 
doodelijke gevolgen heeft gehad. De Timorezen noemen deze giftslang Esau, de Rottinezen Keisau, 
en de bewoners van Poeloe Samauw, of de zoogenaamde Koepangnezen, Smolo. Door de Maleijers, 
aan de westkust van Sumatra, wordt zij, even als de twee andere, groene soorten, die dit eiland 
bewonen en wier beet verreweg gevaarlijker is, onder den algemeenen naam van Oelar biesa {ij^. Ji^), 
d. i. letterlijk: giftige slang, begrepen (f). 
De Indische eilanders kennen weinig hulpmiddelen tegen de schadelijke werking van het slangengift 
in het dierlijke ligchaam. Zij bepalen zich daarbij hoofdzakelijk tot sympathetische of zulke genees- 
krachtige kuren, van welke alleen in ligte gevallen redding te verwachten is. Zij besmeren gewoonlijk 
de verwonde deelen met sirie-kalk of gekaauwde kruiden en wortelen, dienen ook wel inwendig eenig 
afkooksel toe, prevelen tusschenbeide gebeden, stellen tooverkunsten in het werk en dergelijken. Het 
meeste vertrouwen hechten zij aan de zoogenaamde slangensteenen, omtrent welke Rumphius een aantal 
zonderlinge berigten en vreemdsoortige sprookjes heeft medegedeeld (§). Met het uitsnijden of uitbran- 
den der wond laten de inlanders zich zelden in; doch wel maken zij somtijds eenige scarificatiën of 
prikken in de huid en zuigen het bloed met den mond er uit, hetwelk van al de door hen aangewend 
wordende kuren, zeker wel de verstandigste en heilzaamste te achten is. 
Het kan geene verwondering baren, dat omtrent die geheimzinnige en gevaarlijke wezens, wier lange, 
scherpe en buisvormige tanden, in het ligchaam van anderen, een vernielend vocht uitstorten: een 
vocht, hetwelk, hun niet alleen ter erlanging van voedsel, maar ook ter verdediging bestemd, veelal 
eenen schier onvermijdelijken en snellen dood ten gevolge heeft, — dat omtrent zulke wezens, bij die 
nog weinig verlichte volken, allerlei bijgeloovige meeningen en ongerijmde sprookjes te vinden zijn. 
Zoo zouden, bij voorbeeld — het verhaal luidt aldus — sommige der Orai lemah (Trigon. rhodostoma 
en puniceus) gedurende hun leven nooit eenig voedsel nemen, maar afgezonderd als verworpenen (J 
Zie bl. 211 van de afdeeling Land- en Volkenkunde dezer Verhandelingen. 
(-f) Raffles geeft als Sumatraanschen landnaam van zijnen Col. sumatranus (Trigon. Wagleri) Oelar jpoeijoehh op ; 
doch dit is eene vergissing, als zijnde dit de naam, waarmede de inboorlingen de Dryophis prasina bestempelen. 
Föêtjoekh beteekent in het Maleisch en Sundaneesch; eene jonge spruit, teeder twijgje, hetwelk zeker 
beter op eene tengere en slanke, dan op eene korte en dikke slang kan toegepast worden. 
(§) Amboinsche Rariteitkamer , bl. 303 en volgende. 
(^) Ber-tdpa^ waardoor verstaan wordt een kluizenaar, iemand door gelofte tot onthouding en boetdoening ver- 
bonden, of ook een zoodanige, over wien een vloek uitgesproken is. In godsdienstigen zin beteekent het oorspronkelijk 
Hindoesche woord tdpa^ boeting, in afzondering van de wereld leven, ter voorbereiding tot eenen anderen staat van 
het ligchaam , volgens de leer der zielsverhuizing. 
RtPTIUA. IS 
