OVER 
DE SLANGENSOORTEN YAN HET GESLACHT 
HOMilLOPSIS, 
UIT DEN INDISCHEN ARCHIPEL; 
DOOR 
HERM. SCHLEGEL EN SAL. MULLER. 
(Plaat VIII.} 
De slangen, uit de afdeeling der Niet-giftigen, die men onder den geslachtsnaam Homalopsis 
vereenigd heeft, leven grootendeels in zoetwater, en zijn gekenschetst door haar krachtig maaksel, 
door de eigenaardige gedaante van haren kop, die buitengewoon dik en breed is en in eenen korten, 
stompen snuit uitloopt; voorts door hare kleine, naar boven gerigte oogen en door de naauwe halve- 
maanvormige, geheel boven op den snuit en zoo digt bij elkander liggende neusgaten, dat er meestal 
slechts één voorste voorhoofdsschild aanwezig is. — Hare lippen zijn gewoonlijk zeer uitgezet; de laatste 
tand der bovenkaak is veel langer dan de overigen, en meestal met eene groef voorzien; de achterste 
speekselklieren eindelijk zijn zeer sterk ontwikkeld. — Hare kleuren zijn meestal somber en dragen er 
toe bij, om aan deze slangen een onbevallig en, vooral ook door den zonderlingen vorm van den kop, 
een terugstootend aanzien te geven. — Zij zijn tot nog toe slechts in de heete streken van Amerika en 
Azië waargenomen. 
Wij kennen van dit geslacht niet meer dan de veertien soorten, welke in Schlegel’s Essai bereids 
zijn aangeduid. Zes van die bewonen de eilanden van den Indischen Archipel. Het zijn de volgende: 
