64 
Op de eilanden van den Indischen Archipel huisvesten, voor zooverre tot heden bekend is, slechts 
drie soorten van dit geslacht, van welke twee: Elaps furcatus en bivirgatus, van de groote westelijke 
Sunda-eilanden, eene afdeeling op zich zelve uitmaken en gekenmerkt zijn door een zeer lang, bijna 
draadvormig, met strepen versierd ligchaamj terwijl de derde, Elaps Mülleri, van Nieuw-Guinea, door 
het kortere, een weinig zijdelings te zamengedrukte, naar beide zijden dunner uitloopend ligchaam, 
den van den hals een weinig afgescheiden kop, en den puntiger toeloopenden staart, van de overigen 
afwijkt en in vele opzigten weder op zichzelve staat. 
Waarnemingen omtrent de levenswijze der slangen gaan in het algemeen met groote moeijelijkheden 
gepaard en zijn meestal alleen aan het toeval te danken. Dit is inzonderheid het geval ten opzigte van 
die kleine, den mensch onschadelijke en daardoor zijne oplettendheid weinig boeijende soorten, welke 
zich gaarne tusschen en onder steenen, boomwortelen, dorre bladen of in aardholen verschuilen, en 
derhalve slechts zeer zelden ongestoord in den vrijen staat gadegeslagen kunnen worden. Tot de zoo- 
danigen behooren de Elaps, welke de Sundanezen, in het westelijke gedeelte van Java, met de geheel 
onschadelijke penneschachtslangen (Calamariae) en eenige andere verwante vormen, onder den gemeen- 
schappelijken naam van Orai tjabe (*) begrijpen. — De Elaps-soorten zijn over het geheel traag in hare 
bewegingen, en toonen evenmin eenige schuwheid voor den mensch, als haar natuurlijke aard omtrent 
hem vaisch kan genoemd worden. Doch al ware dit laatste ook zoo niet, dan nog is haar mond, gelijk 
reeds werd aangemerkt, veel te klein en te regt gespleten om eenigzins gevaarlijke verwondingen te 
kunnen toebrengen. Alleen jonge hagedisachtige dieren, jonge of althans kleine en dunne, niet-giftige 
slangen, aardwormen enzv., vermogen zij met denzelven aan te grijpen en te verslinden. — Hare ver- 
spreiding bepaalt zich in Indië tot de meer bewoonde gedeelten^ namelijk van de zeekusten tot in de 
bergen, ter hoogte van ruim 4000 voet boven de oppervlakte der zee. 
Na deze korte algemeene opgaven zullen wij de genoemde drie soorten zakelijk toelichten en daarbij 
tevens de werken aanhalen, in welke zij reeds zijn beschreven of afgebeeld. 
I. ELAPS FURCATUS, Schneider. 
Afgebeeld in Schlegel’s Abbildungen, Tab. 46, hg. 1 en 2, naar het levenj in zijn Essai, Tab. 16, 
fig. 12 en 13 (kop)^ door Seba, II, Tab. 77, fig. 6 , en II, Tab. 2, fig. 7 3 door Russel, II, p. 22, PI. 19. 
Door Schneider, Hist. amph. II, p. 303j door Daudin, Rept. VI, p. 22; door Schlegel, Essai II, 
p. 450, en door anderen beschreven. Deze soort is op Java niet zeer zeldzaam en uit dien hoofde in 
de meeste verzamelingen te vinden. Zij bereikt eene lengte van 0“,58, waarvan de staart slechts 0”^,04 
inneemt. De door ons verkregen voorwerpen zijn echter niet langer, dan een en een halve voet, en 
de dikte van haar ligchaam overtreft ter naauwernood die van eene groote ganzenschacht. Daar het 
(^) Tjabê beteekent in het Laag-Javaansch en ook in het Maleisch, lange Spaansche peper (Capsicum), 
welke vracht, gelijk men weet, rijp zijnde, zeer fraai rood is; dit schijnt aanleiding te hebben gegeven tot de toepassing 
van dezen naara op gemelde slangen, die allen min of meer sterk met eene gelijksoortige roode kleur geteekend zijn. 
