71 
4 
De brilslang’ is op de groole westelijke Sunda-eilanden: Java, Sumatra en Borneo, geenszins zeldzaam; 
in de meer oostelijke streken van den Arehipel: op Celebes, Amboina en Tiraor, is zij noch door ons, 
noch door eenig’ ander’ reiziger ooit waargenomen. De Sundanezen op Java bestempelen het jonge 
dier met den naam van Orai sindoek, d. i. lepelslang, naar den lepelvormig uitgezetten hals; het 
oude met dien van Orai babie, d. i. varkenslang, naar de zwart-blaauwe kleur, gelijk die van een 
Chineesch zwijn (*). De Maleijers in de Padangsche bovenlanden van Sumatra kennen deze brilslang 
vrij algemeen, onder den haar bijzonder kenmerkenden naam van Oelar bieloedakh (f), d. i. gift- 
spuwende slang. Door de Bejadjoe-Dajakkers van Borneo, is ons voor haar de naam Hantiepeh poera , 
d. i. dorpslang, opgegeven, omdat men haar dikwerf in bewoonde plaatsen en zelfs binnen de huizen 
aantreft. Zij kiest bij voorkeur tuinen, velden en weilanden, de oevers van rivieren, opene, met strui- 
ken begroeide vlakten en diergelijken tot verblijf; gedurende den dag verbergt zij zich vaak in aard- 
holen, onder oude, omgevallene boomstammen en steenhoopen, in rotsholen, kelders enzv.; somwijlen 
ook kruipt zij midden op den dag heen en weder, naar voedsel zoekende. Wordt zij vervolgd, dan 
tracht zij zich met snelle sprongen door de vlugt te redden, doch is weldra afgetobd. In dat geval 
rigt zij zich plotseling, in schier regtstandige houding op, waarbij haar staart tot steunpunt dient, zet 
den hals breed uit, blikt met waterpas gerigten kop op den haar bedreigenden vijand, naar wien zij, 
onder een vervaarlijk gesis en voorwaartsche bewegingen met het bovenlijf, een speekselachtig schuim 
uitwerpt (§). — Haar voedsel bestaat in kikvorschen, kleine hagedisachtige dieren, muizen, vogels enzv. 
Opmerkelijk is het, dat op de Indische eilanden de brilslang volstrekt niet tot, ter vermaak strek- 
kende spelen (zoogenaamde dansen enzv.) gebruikt wordt. De slangen, waarmede de priesters op 
Java somwijlen goochelkunsten, maar verschillend van die der Hindoe’s, ten uitvoer brengen, zijn 
doorgaans niet giftig. Het zijn gewoonlijk soorten van de geslachten Python en Coluber. 
II. NAJA BÜNGARUS. 
PI. X. Schlegel, Essai II, p. 476, Tab. 17, %. 8 en 9 (koppen). De hier medegedeelde afbeel- 
ding werd op Java, door onzen teekenaar van Oort, naar het leven vervaardigd. 
Van deze fraaije en zeldzame soort verkregen wij in het jaar 1827, in de Residentie Krawang (bij 
Tjikau), op Java, het eerste, hier afgebeelde dier, en zes jaren later ontvingen wij in de westelijke 
kuststreken van Sumatra, een eenigzins kleiner voorwerp. Dit zijn de twee eenige, welke wij van deze 
slang bezitten en te zien hebben gekregen. Geen ander reiziger schijnt haar ooit gevonden te hebben, 
hetgeen zeer voor hare zeldzaamheid pleit. 
Op dezelfde wijze wordt, volgens Raffles (Trans, of the Lin. Soc. XIII, p. 331), de onderhavige slang, dooi- 
de inboorlingen in de omstreken van Benkoelen, op Sumatra, Oelar sendokh ((JSXm en Oelar matahm'ie 
de zon), dus lepelslang en zonneslang, genoemd. 
(•f) of hieloedah, zamengetrokken van ijtM dierlijk vergift, en /oai/aA = spog, speek- 
sel, spuwen. 
(§) Vandaar ook voor de Naja tripudians, de uit het Sanskrit ontleende, Bengaalsche namen: Ahiphena (van ahi 
eene slang, en phena schuim), en Phardakara {pso. pharda, de uitgezette hals der Cobra de Capello, en 
kara maken, voortbrengen). 
