5 
algemeene gedaante van het ligchaam en, daar deze veel hooger en meer zijdelings is te zamengedrukt, 
dan bij de verwante geslachten, zoo zijn ook de beenderen van de zijden des ligchaams, in de rigting 
van boven naar onderen, veel sterker ontwikkeld, dan gewoonlijk; hetwelk vooral het geval is met 
de ribben, de beenderen der schouders, die der wangen en der kieuwendeksels. 
Er zijn bij Osteoglossum formosum in het geheel 62 wervels aanwezig. De eerste wervel heeft geene 
dwars-uitsteeksels en ook geene ribben. De volgende 31 zijn alle met dwars-uitsteeksels voorzien, en 
deze dragen wederom, met uitzondering van den laatsten wervel, allen ribben, van welke er derhalve 
30 paar aanwezig zijn. Men zoude dus kunnen zeggen, dat er één halswervel, dertig rugwervels, 
één lendewervel en dertig staartwervels aanwezig zijn. Wil men deze verdeeling aannemen, dan 
blijkt het, dat de hals- en de rugwervels van onder-doornuitsteeksels ontbloot zijn, en dat de lendewervel, 
even als al de daarop volgende staartwervels, door een lang onder-doornuitsteeksel gesteund wordt. 
Daarentegen zijn alle wervels, van den eersten tot den laatsten, met boven-doornuitsteeksels voorzien. 
Even als bij Sudis, zijn de boven-doornuitsteeksels van al de vóór de rugvin liggende wervels met tus- 
schen-uitsteeksels (processus spinosi accessorii, Meckel; os interépineux, Cuvier) voorzien, welke, zonder 
eenige vin te ondersteunen, in de spieren van den rug verborgen zijn. De tusschen-uitsteeksels, welke 
zich met de stralen der rug- en der aarsvin verbinden, zijn krachtig, inzonderheid die der laatste vin. 
Achter deze vinnen verdwijnen de tusschen-uitsteeksels eensklaps, en de stralen der staartvin worden 
slechts door de sterk zijdelings te zamengedrukte en breede doorn-uitsteeksels der wervels, en den, 
tevens tot een breed uitsteeksel verlengden, laatsten staartwervel ondersteund. De middelstukken der 
eerste elf rugwervels zijn aan iedere zijde, tusschen de dwars- en boven-doornuitsteeksels, met eene 
bijrib (stylet, Cuvier) voorzien: deze elf paar bijribben zijn zeer teeder, weinig gekromd, naar achteren 
gerigt, en van het midden, zoowel naar voren als naar achteren, in lengte afnemende. De dwars- 
uitsteeksels der rugwervels zijn van middelmatige lengte, naar buiten in eene scherpe punt verloopende, 
aan den wortel breed, en op hunne bovenvlakte met twee groeven of voren voorzien; in de achterste 
dezer groeven zetten zich de koppen der ribben aan. De drie eerste paren ribben zijn de helft korter, 
dan de overige, die door de hoogte des ligchaams zeer lang zijn; zij zijn ook tamelijk krachtig en in het 
midden zeer weinig, doch naar beide einden, voornamelijk naar het bovenste, eenigzins sterker gekromd. 
Den algemeenen vorm van den kop vindt men in den schedelvorm herhaald, omdat de buitenvlakte 
van den kop zelven met een harnas van beenderen omgeven is, welke slechts door een dun, glad 
aanliggend vlies bedekt zijn. Van boven gezien (fig. 2) vertoont het voorste van den schedel het os 
intermaxillare. Op dit volgen de twee ossa frontalia anteriora, welke groot en een weinig langer, dan 
breed zijn. Zij nemen tusschen hunne voorste uitsnede het boveneinde van het ethmoideum op, het- 
welk als eene kleine ruitvormige vlakte tusschen de ossa front, anter. en het intermaxillare uitsteekt. 
strekken zich naar achteren tot tegenover den voorrand der oogholte uit, en worden aan de zijde 
naar achteren, door het voorste en bovenste os infraorbitale (premier sousorbitaire, Cuvier) begrensd. 
Op deze ossa front, anter. volgen de ossa frontalia principalia, welke zeer groot zijn, en met elkander 
de gedaante van een vierkant hebben, dat een w'einig langer, dan breed is, en bijkans de helft der 
geheele oppervlakte van het bovendeel des schedels inneemt. Zij worden aan de zijde, eerst door de 
PiscEs, 2 
