6 
ossa supraorbitalia, en vervolgens door het achterste en bovenste os infraorbitale begrensd. De ossa 
parietalia zijn de helft korter, dan de frontalia principalia, achter welke zij liggen. Zij zijn aan de 
buitenzijde begrensd door de ossa frontalia posteriora, welke tusschen hen, de front, principalia en het 
infraorbitale posterius et superius liggen, klein en langwerpig zijn, en door de mastoidea opgevolgd 
worden, die tegenover de occipitalia externa liggen en den wortel van den bovenrand van het operculum 
bedekken. Op de ossa parietalia volgen de ossa occipitalia, van welke men, op de bovenzijde des 
schedels, het middelste os occipitale superius seu os interparietale, de belde ossa occipitalia externa en, 
meer naar beneden en achteren, de ossa occipitalia lateralia ontwaart. 
De schedel, van de zijde gezien (fig. 3), vertoont van voren het os intermaxillare, hetwelk zich 
tot een weinig achter den voorrand der neusholte uitstrekt en door het maxillare gevolgd wordt. 
Boven de neusholte ziet men een gedeelte der ossa frontalia anteriora, en achter haar het voorste os 
infraorbitale, hetwelk den voorsten rand der oogholten vormt. De onderrand der oogholten wordt 
door de twee, zeer smalle middelste ossa infraorbitalia gevormd. De twee achterste ossa infraorbitalia zijn 
buitengewoon groot en bedekken, in de gedaante van grootere beenplaten, de geheele wang: het 
bovenste dezer beide stukken verlengt zich achter het os supraorbitale tot aan den buitenrand der ossa 
frontalia j het onderste tot achter de maxilla superior. Deze beide platen bedekken met haren achter- 
rand het praeoperculum, hetwelk echter achter de onderste dezer platen, in de gedaante van eenen 
driehoek, te voorschijn komt. Onder het operculum ziet men het interoperculum. Het operculum is 
groot, en tweemaal zoo hoog als breed. Het suboperculum daarentegen is zeer klein en grootendeels 
onder het operculum, praeoperculum en interoperculum verborgen. Iedere tak der onderkaak bestaat, 
zoo als gewoonlijk, uit twee hoofdstukken: het kleinere, pars articularis, en het grootere, eigenlijke os 
maxillare inferius, hetwelk de tanden draagt. De drie schouderbeenderen zijn tamelijk gerekt en van 
buiten naar binnen te zamengedrukt. Het bovenste, het os suprascapulare, zet zich aan de zijden van 
den kam van het os occipitale superius vast. Het tweede, os scapulare, is, door middel van twee stijl- 
vormige stukken, met het achterhoofd verbonden: het eerste dezer stukken verbindt zich van onderen 
met het vooreind van het scapulare, en stoot aan de occipitalia lateralia, zich aan het laatste derde van 
deszelfs lengte in eene pees veranderende; het tweede dezer stukken ontspringt van onderen aan de bui- 
tenzijde van de cavitas occipitalis, en verandert weldra in eene pees, welke zich aan het ondereinde van 
het os scapulare vastzet. Het os humerale is zeer sterk en neemt, tusschen zich en het scapulare, nog 
een klein, te zamengedrukt, overtallig been op. 
De onderhavige visch is in sommige der meren langs de rivier Doeson, in het zuidelijk gedeelte van 
Borneo, voornamelijk tusschen 1 en 2 graden zuider-breedte, zeer gemeen, wordt door de inboorlin- 
gen in menigte met netten gevangen en, zoowel versch als in gedroogden staat, door hen gegeten. 
Zijn vleesch is intusschen niet fijn, en vrij droog. De bewoners van Koewala-pattai en omstreken 
kennen hem onder den naam van Tangalasa. 
