14 
tot de zoldzdDQo soorten der Sundft—zee te behooren y «isïï^’ezien de zoo even genoemde reizi^ers^ welke 
zich opzettelijk geruimen tijd ter verzameling van zeevisschen, te Batavia ophielden, slechts twee voor- 
werpen van hem zijn magtig geworden, en hij noch door ons, noch door eenig’ ander’ Nederlandsch’ 
Natuurkundige, daar of elders in den Archipel, later is opgemerkt. 
Het grootste der twee verkregene voorwerpen, zijnde hetzelfde, hetwelk door ons is afgebeeld, is 
bijkans 10 duim. Par. maat of, naauwkeurig gemeten, 0“^,265 lang. De hoogte van den romp bedraagt 
een weinig meer, dan een derde van deze geheele lengte des ligchaaras. De snuit is een weinig langer, 
dan het overige van den kop, en dus, naar evenredigheid, vrij veel langer, dan van de voorgaande 
soort j hij is onder aan de keel en boven achter de bovenkaak tamelijk sterk uitgehooid. De staartvin 
is groot, diep uitgesneden, en de bovenste vleugel van dezelve een weinig langer, dan de onderste. 
De weeke gedeelten der rug- en aarsvinnen zijn tamelijk sterk ontwikkeld en in het midden in eene 
afgeronde punt uitloopende. 
De grond- en hoofdkleur dezer soort is een fraai oranjegeel, hetwelk op den rug eenen donkerder tint 
aanneemt, op den kop in het licht geel overgaat en zich op de vinnen eenigzins vuil en minder levendig 
vertoont. De vliezen tusschen de stekels der rugvin zijn vuil bleek geel, die tusschen de stekels der 
aarsvin en der buikvinnen geelachtig wit-grijs. De kop en romp zijn overal, tamelijk digt, met blaauwe 
stipjes of puntjes als bezaaid, welke langs den wortel der aarsvin, voor en onder de borstvin en aan de 
zijden van den kop de gedaante van ronde vlekken aannemen, twee- of driemaal grooter dan op de 
overige deelen van den romp, maar echter nog zoo klein, dat hare doorsnede niet eens de helft van 
die des oogappels nabij komt. Eenige reeksen van diergelijke punten vergezellen de langste stralen van 
beide vleugels der staartvin tot op de helft hunner lengte. De weeke stralen der aarsvin zijn aan hun 
onderste gedeelte ieder met twee diergelijke punten voorzien; terwijl de derde, vijfde en zevende stekel 
der aarsvin ieder zes of zeven blaauwe vlekjes aan hunne buitenzijde vertonnen. De iris van het oog 
is oranjegeel. 
III. AMPHACANTHUS VIRGATUS. 
(PI. III, %. 1.) 
Deze soort ontving het Rijks-Museum, in 1825, onder den naam van Amph. bifasciatus, terwijl zij 
door Cuvier en Valenciennes (1. c. X, p. 133) onder dien van Amph. virgatus is beschreven geworden. 
Zij bereikt eene lengte van omstreeks 7 duim. Par. maat of 0“,19. Haar ligchaam is minder lang- 
werpig, hooger en meer ovaal, dan bij de meeste overige soorten; en de hoogte van den romp staat tot 
de geheele lengte van het ligchaam als 1 tot 2f . De lijn van het profil daalt met een’ flaauwen boog 
van de rugvin tot aan de bovenkaak naar beneden, en het voorhoofd springt naauwelijks merkbaar 
vooruit. De keel is zeer flaauw uitgehooid. De snuit is daardoor aan den wortel zeer hoog en naar 
voren zeer smal toeloopende. Zijne lengte bedraagt omstreeks de helft der geheele lengte van den kop. 
De staartvin is van achteren flaauw uitgehooid; de weeke rug- en aarsvinnen zijn van middelmatige 
grootte. De schubben hebben omstreeks dezelfde grootte als die der voorgaande soort. 
