15 
Het onderste derdedeel des ligchaams is eenkleurig blaauwachtig wit. De hoofdkleur der overige 
gedeelten van den romp is een fraai licht bruin, met blaauwachtige, naar achteren zeer bleeke en in 
het bruine overgaande, ronde vlekken, omstreeks van de helft der grootte van den oogappel, regelmatig 
bezet. Deze grondkleur wordt echter op verscheidene plaatsen door andere tinten vervangen. Zij 
neemt vooreerst op de achterhelft van den rug eenen geelachtigen tint aan, welke tusschen den zesden 
en zevenden stekel der rugvin, een weinig schuins naar voren, langs de zijden van den romp, achter 
de borstvin, als een licht gele band, afdaalt: die band is van voren met eene blaauwe streep gezoomd, 
en de blaauwe vlekken nemen op zijn onderste gedeelte de gedaante van streepjes aan. Een tweede, 
diergelijke licht gele band, doch een weinig breeder dan de vorige, loopt tusschen den tweeden en 
vierden stekel der rugvin tot aan den achterrand der oogen en der kieuwendeksels, gaat hier allengs- 
kens in de witte kleur der kieuwendeksels over, en zet zich onder langs het oog tot aan de keel 
voort: deze band is van boven, van voren en van achteren met eene blaauwe streep omzoomd, en 
neemt op de bovenhelft, in het midden, eene andere blaauwe streep, en achter en boven deze, eenige 
ronde en langwerpige, blaauwe vlekken op, terwijl de kieuwendeksels zelve met verscheidene gele 
ineengekronkelde strepen versierd zijn. De streek achter en voor de neusgaten is witachtig, en tusschen 
deze kleur en het wit der kieuwendeksels blijft een schuinsche, licht bruine band over, die met, ge- 
woonlijk vier, blaauwe vlekjes versierd is, van welke het bovenste en het onderste de gedaante eener Y 
hebben. De geheele bovenhelft van den kop en den snuit zijn met blaauwachtig zwarte, eenigzins 
gekronkelde dwarsstrepen voorzien, van welke er drie op de bovenkaak, vier op den snuit, en acht 
tot negen op het overige gedeelte van den kop staan. Voor de borstvin, aan de zijden der borst, ziet 
men eenige schuinsche dwarsstrepen, van welke de bovenste flaauw rood-bruin is, terwijl de volgende 
bleek geel zijn. De staart- en de rugvin zijn geelachtig, welke kleur, op het voorste gedeelte der 
rugvin, bleeker en vuiler wordt. De borst-, buik- en aarsvinnen zijn witachlig grijs met een’ flaauwen 
roodachtigen weêrschijnj maar op de weeke stralen der aarsvin vertoont zich een geelachtige tint. De 
iris van het oog is licht geel. 
IV. AMPHACANTHUS VERMICULATUS. 
(PI. III, fig. 2.) 
Amphacanthus vermiculosus is de naam, door Kuhl en van Hasselt aan dezen visch gegeven; doch 
Cuvier en Valenciennes veranderden hem in Amph. vermiculatus. 
De schubben dezer soort zijn, even als van die, welker ligchaam met gekronkelde strepen geteekend 
is, grooter dan bij die soorten, welke met ronde of langwerpige vlekken voorzien zijn. Onze grootste 
voorwerpen zijn omstreeks 10 Par. duim. lang. Het ligchaam is tamelijk hoog, en bijkans ovaal van 
gedaante. De hoogte van den romp staat tot de geheele lengte van het ligchaam omstreeks als 1 tot 21. 
De snuit is korter, dan de overige helft van den kop. De staartvin is van achteren een weinig uitgehooid. 
De weeke rug- en aarsvinnen zijn vrij sterk ontwikkeld. 
De grondkleur is een blaauw^achtig wit, hetwelk zich op de vinnen, voornamelijk op de buik- en de 
achterste vinnen zeer vuil voordoet en in het bruinachtige overgaat, doch langs den rug en op het 
