8 
P. Polydorus en Hector hebben vleesehaehtige doornen op het lijf, welke in dwarsrijen geplaatst zijn 
en overeenkomen met diegenen, welke bij de rupsen van Ornithoptera gevonden worden (*). Deze 
doornen zijn hard en haakvormig bij P. dissimilis (f). 
Onder de Noord- Amerikaansche soorten van Papilio, door Smith en Abbot, Boisduval en Leconte 
bekend gemaakt j onder de Zuid- Amerikaansche, door Stoll en Lacordaire afgebeeld; onder deEuropesche 
en Noord- Aziatische is er geene, aan wier rupsen de bovengemelde kenteekenen eigen zijn. Men 
vindt onder deze nimmer eenkleurige j de borst is van achteren niet door eenen dwarsband afgezet, 
noch het laatste lid in twee doornen uitloopenden ook zijn er geene vleesehaehtige punten of omgebogene 
haken op het lijf aanwezig. 
Eene afdeeling heeft het lijf ongedoornd. Hiertoe behooren P. Ajax en Marcellus van de 16'^®; P. Aste- 
rias, Troïlus, Glaucus, Calchas en Turnus van de 22stej p. Thoas van de 26®'^® groep. Aan deze Noord- 
Amerikaansche soorten sluiten zich P.Machaon, Xuthus, Alexanor en Podalirius, uit Europa en noordelijk 
Azië, als ook P. Polycaon uit Guiana aan. Sommige derzelve hebben de borst bol: deze zijn groen van 
boven en rood van onderen, zoo als P. Calchas en Troïlus; of geheel groen met eenen half gelen en half 
zwarten dwarsband achter op het vierde lid, benevens eene zwartoogige gele vlek op de zijden van het 
derde lid, zoo als Turnus en Glaucus. De soorten, welke de borst van gelijke dikte als de overige leden 
van het lijf hebben, toonen óf eenen dwarsband op iedere geleding, gevlekt bij P. Asterias, Machaon en 
Alexanor en doorloopende, ongevlekt bij P. Xuthus; óf alleen eenen, op den vierden ring bij P. Ajax 
en Marcellus; anderen zijn geel met groene stippen en twee roode vlekken op den eersten ring, zoo als 
P. Podalirius; weêr anderen zijn witachtig geel van boven, donker bruin van onderen, met eenen dwars- 
band van dezelfde kleur over den vierden en achtsten ring, zoo als P. Thoas. Ten laatste zouden hiertoe 
uit Zuid- Amerika gebragt moeten worden: Polycaon Boisd. n. 205, volgens Merian, Sur. Ins. Tab. 31, 
en eene verwante soort aan P. Coristheus Boisd. n. 166 (zie dezelfde. Tab. 67), welke beide met hiero- 
glyphische figuren geteekend zijn en den overgang maken tot de volgende afdeeling. 
De rups van P. Xuthus, welke het Museum aan de nasporingen van D"^. von Siebold verschuldigd is, 
heeft het lijf geelachtig groen van kleur, met zwarte, breede, gelijklijnige, over den rug doorloopende 
dwarsbanden, zijdelings afgebroken op het zesde en zevende lid; overigens over de zijden verlengd en 
haakvormig eindigende; aan de voorzijde der geledingen is nog een smalle band aanwezig; op de vijf 
eerste en op de twee laatste leden eene enkele vlek, alsook op de vier tusschenliggende, twee kleine 
vlekken boven de pooten. De kop is geel, met vier schuinsche strepen, welke van beide zijden naar de 
middellijn te zamenloopen (zie PI. IX. fig. 12.). Volgens mededeeling van gemelden Natuurkundige, 
zijn de hoorns saffraankleurig; heeft het vocht, hetwelk daaruit afgezonderd wordt, eenen terpentijn- 
reuk, en leeft deze rups op Venkel (Anethum foeniculum), even als die van Machaon. De Japannezen 
noemen de rupsen over het algemeen Musi. 
6^) Zie Horsf. Tab. III. lig. 17. 
(-J-) Zie denzelfdcn, Tab. VIII. %. 1- 
