9 
Eene andere afdeeling van kortgedoornde rupsen, bevat P. Hippason, Boisd. n. 106, en P. Anehi- 
siades, n. 103, uit Suriname, volgens Stoll, Aanhangsel op Cramer, Taf. I. fig. 1, 2; insgelijks 
Evander, Boisd. n. 101, van Braziliën, waarvan de rups door den Heer Bescke aan het Museum is 
medegedeeld. P. Hippason is bruin, met eenen gelen band langs de zijden, welke op het midden der 
lengte nevelaehtig is. P. Anebisiades heeft langs den rug twee zeer smalle aschgraauwe, golvende strepen, 
benevens ovale plekken, door lijnen van dezelfde kleur afgezet, op de zijden. P. Evander, met zeer korte 
doornen op het midden des rugs, van welke er vier op de drie eerste en twee op de volgende geledingen 
geplaatst zijn, is bruin van kleur met geel gemarmerd; aan de zijden van het zesde lid is eene plek, waar 
het geel de overhand heeft; de kop is bruin, van boven op het midden vrij diep ingesneden (zie Plaat IX. 
fig. 16.). Er is nog eene andere soort voorbanden, wier vaderland niet bekend is, doch insgelijks tot 
de kortgedoornde behoorende : op het eerste lid van deze zijn vier, op het tweede en derde acht, op de 
volgende zes doorns; op eenen licht bruinen grond vertoont iedere geleding acht langwerpige, donkere 
vlekken; op de zijden van het zesde en zevende lid is eene gele vlek, welke in eene schuinsche rigting naar 
achteren strekt, op den rug ongeveer driehoekig afgescheiden is en stomp uitloopt (zie Plaat IX. fig. 17.). 
Een derde Amerikaansche vorm onderscheidt zich door rupsen met verlengde doorns. Deze bevat 
P.Philenor, Boisd. n. 167, en, volgens de waarnemingen van den Heer Lacordaire, insgelijks P. Crassus, 
Boisd. n. 153, en P. Polydamas, Boisd. n. 162. — Volgens Merian, Tab. 43, zoude de rups van 
P. Protesilaus met draad vormige doorns zijn voorzien, van welke de twee voorste en de twee achterste 
vooral zeer verlengd zijn. Omtrent de echtheid dezer waarneming is echter veel twijfel te voeden, 
daar deze rups veel overeenkomst heeft met die van Morpho Idomeneus (zie t. a. p. Tab. 60.). — 
Van de eerste vormen der Afrikaansche en Nieuw-Hollandsche soorten is niets bekend, en van de 
Javaansche blijven P. Coön, Helenus, Gambrisius, Codrus, Payeni, Polydorus, Nox, Macareus aan 
volgende onderzoekingen aanbevolen. 
De rupsen van Thais en Parnassius hebben achter den kop eenen vleeschachtigen hoorn en het lijf 
bedekt met kort behaarde doorns of bolletjes van dezelfde zelfstandigheid. De rupsen van Eurycus, 
Leptocircus en Doritis zijn tot nog toe niet aan het onderzoek der Natuurkundigen onderworpen geweest. 
B.) De tweede vormen of de poppen. 
Geoffroy merkte het eerst op, dat de poppen der Europeaansche dagvlinders, welke zes pooten 
hebben bij beide seksen, door eenen dwarsring over het midden gehecht zijn (*). D*^. Boisduval vond 
zulks bevestigd, en voegde aan deze afdeeling den naam Succincti toe (-f*). Eenige geslachten, 
welke overigens in vele opzigten van Papilio verwijderd zijn, schijnen insgelijks poppen te hebben met 
eenen ring omgeven. Zulks zoude, volgens Merian, het geval wezen met Cethosia Dido (Tab. 2.), 
Argynnis Vanillae (Tab. 25.), Morpho Menelaus (Tab. 9 en 53.), Morpho Teucer (Tab. 23.) en Satyrus 
(f) Histoire des Insectes, II. pag. 30. 
(f) Spec. gén. d. Lépidopt. I. p. 162. 
Insecta. 
3 
