Piera (Tab. 16). Deze waarnemingen vorderen echter nadere bevestiging, terwijl het als zeker aan te 
nemen is, dat Urania Ripheus, eene geringde pop bezit, hoewel deze vorm tusschen Erebus en Geo- 
metra behoort geplaatst te worden (*). 
De chrysaliden der Indische soorten van Papilio hebben, volgens de afbeeldingen van D^ Horsfield, 
het achterlijf kort, dik en naar boven gerigt. De ring loopt gewoonlijk over den rug heen, zoo als in 
P. Pammon, Memnon en Cresphontes, of hecht zich aan de zijden, zoo als bij P. dissimilis (Tab. VIII. 
fig. I «.). De rugzijde van P. Memnon is stomp, van Pammon spits, van Cresphontes in eenen doorn 
verlengd. Het is zeer opmerkelijk, dat de poppen van P. Antipathes (Tab. III. fig. 5 a.) en van P. Aga- 
memnon (Tab. IV. fig. 12 a.), van welke de rupsen eene zoo in het oog vallende overeenkomst met 
Apatura hebben, zonder ring worden afgebeeld, hoewel de volkomene vlinders al de karakters van 
Papilio bezitten. — De poppen van Ornithoptera Amphrisius en van P. Polydorus zijn nagenoeg van den- 
zelfden vorm; beide hangen naar beneden; de ring loopt niet over den rug, maar is aan de zijden 
gehecht; de borst is zeer sterk gewelfd en de achterlijfsringen hebben twee verlengde doorns. 
De Noord-Amerikaansche en Europeaansche soorten hebben het achterlijf kegelvormig. Het heeft 
dezelfde lengte als de vleugelscheeden, met de borst van onderen gewelfd bij P. Calchas en Troilus; 
met de borst bol van onderen bij P. Asterias, Turnus en Glaucus. Het is langer dan de vleugelscheeden 
bij P.Thoas, Alexanor, Podalirius, en korter dan deze bij Ajax en Marcellus. De chrysaliden der Zuid- 
Amerikaansche kortgedoornde rupsen hebben het achterlijf insgelijks kegelvormig; de rug loopt echter 
in eenen krommen haak uit, welke naar voren gedraaid is, zoo als bij P. Hippason, Stoll, Taf. I. fig. I. B. 
Die der langgedoornde rupsen eindigen aan den top in eenen vierkanten hoorn ; het achterlijf is verlengd 
en aan de bovenzijde getand; de ring is aan de zijden gehecht, zoo als bij P. Philenor (-f). 
Overigens is de pop van Thais door eenen dwarsband over het midden verbonden, terwijl die van 
Parnassius tusschen bladen in een ligt weefsel van draden gehecht is en daardoor van alle overige vormen 
dezer familie afwijkt. 
III. De VLEUGELS. 
PI. IX. fig. 1—11. 
De vleugels der Papilionidea hebben geenen bepaalden vorm; de ondervleugels zijn rond of met 
eenen langen staart voorzien: uitersten, tusschen welke eene menigte overgangen voorhanden zijn. 
De binnenrand der ondervleugels is, volgens de seksen, zoowel als volgens de groepen, waartoe de 
soorten behooren, meestal onderscheiden. Bij de mannetjes van O. Remus, Heliacon, Amphrisius, 
(^) Zie Boisduval, Ann. de la Société Entom. de France, II. pag. 248. 
(-j-) Boisduv., Lépid. et Chen. de I’Amérique Sept. , PI. XI. 
