over het midden een breede, witte band uit. Tusschen deze banden ligt eene verlengde vlek boven de 
tweede ader, welke meestal met den middelband vereenigd, bij anderen echter ook wel van denzelven 
afgezonderd is. Boven de eerste ader, naast den middelband, ziet men dikwijls eene dwarse karmijnroode 
vlek. Het gemis dezer vlek vormt het eenige kenmerk, waardoor Evemon van Eurypilus onderscheiden is, 
terwijl dan bij eerstgemelden tevens de beide banden, benevens de middelvlek boven de tweede ader, 
geelachtig zijn, in plaats van paarlemoerkleurig. Wij meenen Evemon voor eene verscheidenheid van 
Eurypilus te moeten houdep, dewijl dezelfde afwijking bij de vorige soort plaats heeft. Het is zonderbaar, 
dat de wijfjes van Eurypilus en Sarpedon zoo zeldzaam voorkomen, terwijl zij op Java tot de gemeenste 
soorten behooren. 
PAPILIO SARPEDON, Linn., Boisd. n. 57. 
Sarpedon verschilt, even als Eurypilus, in grootte j de voorwerpen van Amboina hebben gewoonlijk 
4" vlugt, die van Java 3" ; er is zelfs een exemplaar voorhanden van 2" 3"'. De groene band van den 
kleineren Sarpedon is gewoonlijk soms 4'", van den grooteren daarentegen slechts "ü" breed. De zes 
onderste vlekken van dezen band op de bovenvleugels zijn bij de kleinen door witte of door zwarte aders, 
bij de grooten door breedere tusschenruimten dan de aders van elkander afgezonderd. — Sarpedon is een 
der weinige Javaansche vormen van Papilio, welke op Japan nog voorkomen. De rups is op bl. 7 
beschreven. 
GROEP xin. 
PAPILIO PAYENI, Boisd. n. 58. 
J. van der Hoeven, Tijdschrift voor Natuurlijke Geschiedenis en Physiologie, D. V. p. 340, 
Tab. VIII. fig. 2. a. b. De vereeniging van dezen zonderlingen vorm met Papilio wordt bevestigd door 
het aanwezen der verbindingsader op de bovenvleugels en der langwerpige grondcel op de ondervleugels. 
De drie eerste takken van de onderrandader zijn van den oorsprong af, zeer digt bij elkander geplaatst. 
De middelcel der tweede vleugels heeft twee en een half maal de lengte van de vierde ader. De kolf 
der sprieten is naar boven sterk omgebogen. 
GROEP XIV. 
PAPILIO EPIUS, Fabr., Boisd. n. 61. 
De wijfjes hebben 2*' wijder vlugt dan de mannetjes; de anaalvlck is over het bovenste gedeelte hemels- 
blaauw en de donkere vlek boven de tweede ader heeft eenen hemelsblaauwen boog, terwijl bij de 
mannetjes beide vlekken bijna in het geheel geen blaauw vertoonen. Over den binnenrand der onder- 
vleugels van beide seksen vergelijke men bl. 11. Waarschijnlijk zal Epius van China en Bengalen met 
den Demoleus van de Kaap de Goede Hoop tot ééne soort vereenigd moeten worden, als men de ver- 
breiding dezer beide soorten in hare geheele uitgestrektheid kent. 
