36 
Antiphus en Theseus, en waarschijnlijk ook Polypbontes. De derde wijkt van de voorgaande geheel af; 
beide seksen hebben het lijf wit geteekend; hiertoe is P. Pammon te brengen. 
Aangaande de soorten, tot de tweede afdeeling behoorende, heeft het Museum, door tusschenkomst 
van den Heer Feisthamel te Amiens, een wijfje van Hector uit de omstreken van Pondichery bekomen, 
dat van de mannetjes alleen afwijkt door stomper bovenvleugels, door de vlekken op de ondervleugels en 
door de banden tusschen en boven de oogen, die oranje gekleurd zijn. De Heer Boisduval vermeldt 
insgelijks, dat de wijfjes van Antiphus alleen door stompere bovenvleugels van de mannetjes verschillen. 
In tusschen is het zeer opmerkelijk, dat van P. Mutius en Theseus nooit anders dan wijfjes waargenomen 
zijn, en dat tusschen P. Hector en Mutius ongeveer hetzelfde verschil plaats heeft, hetwelk tusschen 
P. Antiphus en Theseus wedergevonden wordt. Het is waarschijnlijk, dat Hector en Antiphus wijfjes 
van tweederlei vorm en teekening bezitten, even als zulks omtrent P. Pammon hieronder nader wordt 
uiteengezet. Yolgens mededeeling van den Heer Westermann zoude de vlugt van Hector en Mutius 
verschillen, en zoude die der eerste soort, even gelijk die van Polydorus, Coön zeer zwaar, en daar- 
entegen die der laatste, zoo als van Pammon, Polytes, Paris en Helenus zeer snel en vlug zijn. 
Ten opzigte van Hector en Mutius zijn de bovenvleugels van beide met twee witte dwarsbanden 
doorsneden, welke langs den binnenrand, op dezelfde wijze sterk afgezet, naar buiten toe zich lang- 
zamerhand verliezen. Zij leveren het volgende onderscheid op. De beide vleugels en staarten van 
Hector zijn smaller, van Mutius breeder en korter. Bij genen zijn twee rijen van zes of zeven vlekken 
op de ondervleugels, aan de bovenzijde van eene donkere, aan de onderzijde van eene hoog scharlaken 
kleur. Bij dezen is de binnenste rij langwerpiger van vorm; de vlekken liggen tegen den top der mid- 
delcel aan en zijn geel-bruin of purper van kleur. Bij de eerste soort is de anaalvlek kleiner, dan de 
overige randvlekken; bij de tweede grooter. De inkervingen der ondervleugels bij Hector zijn smal , bij 
Mutius breed gezoomd. Het lijf van eerstgemelden heeft scharlakenroode banden en ringen; dat van 
den tweeden witte punten en strepen. 
Antiphus en Theseus, welke zich door het gemis der witte vlekken op de ondervleugels onderscheiden, 
wijken op dezelfde wijze van elkander af. De vleugels en staarten van Antiphus zijn smaller, van Theseus 
breeder en korter. De randvlekken van genen zijn aan de bovenzyde bijna niet te zien , aan de onderzijde 
hoog rood; van dezen aan beide kanten purperkleurig. De anaalvlek van den eersten is zeer klein, aan de 
bovenzijde bijna onzigtbaar; van den tweeden aan beide zijden groot, met twee aan de binnenzijde^toe- 
ge voegde vlekken. De inkervingen der vleugels zijn zwart bij Antiphus; smal wit gezoomd bij Theseus. 
Het lijf van eerstgemelden is karmijnkleurig; van den volgenden met witte punten en strepen. 
P. Polyphontes, Boisduval, is gekenschetst door het buitenste gedeelte der bovenvleugels, hetwelk 
eene groote, witte vlek vertoont; als ook door de middelvlek der tweede vleugels, waarvan het gedeelte 
in de middelcel grooter is, dan de overige vlekken. Het Museum ontving van Timor een wijfje, 
hetwelk dezelfde kenteekens draagt. De vleugels zijn echter niet smal en verlengd, zoo als van het 
mannetje opgegeven wordt, maar breed. De randvlekken zijn op de bovenzijde niet roodachtig zwart. 
