40 
PAPILIO ANTIPHUS, Fabr., Boisb. n. 89. 
PI. VIII. fig. 2. $ 
De bovenvleugels gestreept; bet middelvlak der ondervleugels ongevlekt. Het mannetje (P. Antiphus, 
Hoisd. n. 89; P. Kotzebuea, Escbholtz in Kotzebue’s Reise, 1821. III. p. 202. T. I. fig. 2. a. h.) 
met smalle vleugels, verlengde staarten en met roode banden op het aehterlijf. Het wijfje met stom- 
pere bovenvleugels of wel, zoo als bij P. Theseus, Boisd. n. 99, met breedere vleugels, korte staarten, 
en met witte punten en strepen op het lijf. 
Het mannetje. De vlugt isS'' 4'" tot De ondervleugels langwerpig, smal, geheel donker zwart 
met eenen groenen weêrschijn. De twee binnenste randvlekken en de anaal vlek door donker roode strepen 
aangegeven. De staarten zijn smal, naar den top slechts weinig breeder uitloopende. Acht voorwerpen 
zijn daarvan voorhanden; allen mannetjes. — Het wijfje (Theseus). Beide de vleugels breeder en 
korter. Zes rood-bruine randvlekken op de tweede; de anaalvlek verlengd, van onderen een zwart oog 
insluitende. Tusschen de vijfde ader en den binnenrand is de bovenste oppervlakte met blaauwe puntjes 
bezaaid. Van onderen zijn de randvlekken in bet midden, als ook de anaalvlek en de vlek tusschen de 
zesde en zevende ader, welke zich met de randvlek aldaar vereenigt, met witte puntjes besprenkeld; 
over de middelcel en bezijden dezelve ziet men insgelijks verwijderde witte punten. Men vergelijke 
verder den Heer Boisduval, en boven, het onderscheid tusschen de seksen dezer groep. Het Museum 
ontving de mannetjes van Pontianak, door den Heer Diard en van Banjermassing en Padang, door den 
Heer Müller: het wijfje van laatstgemelde plaats. 
PAPILIO MELANIDES, n. sp. 
PI. VIII. fig. 3. ? 
Het mannetje onbekend. Het wijfje met verlengde rood-bruine vlekken aan beide kanten der onder- 
vleugels, tusschen de middelcel en den buitenrand. 
De vleugelvorm en de teekening der bovenvleugels zijn die van het wijfje van Pammon. Op de onder- 
vleugels zijn geene witte vlekken voorhanden. Tusschen de middelcel, in welker top eene grijze vlek 
ligt, en den buitenrand, zijn zeven doorloopende, zeer verlengde, bruin-roode vlekken, van welke de 
anaalvlek met eene oogvormige vlek van onderen, zoowel als de twee volgende, de lengte van de middel- 
cel evenaren, terwijl de vier buitenste, tusschen ieder aderpaar geplaatst, langzamerhand korter worden; 
zij zijn alle door breede tusschenruimten van elkander afgezonderd en met blaauwe punten besprenkeld; 
de vlek tusschen de vierde en vijfde ader is aan de bovenzijde geel-bruin. De inkervingen zijn smal 
gezoomd. De staarten vrij breed. Op de onderzijde zijn de vleugels gelijkerwijze geteekend; maar de 
vlekken zijn oranje van kleur; de anaalvlek is bij den top in twee deelen afgezonderd; de inkervingen 
zijn breeder gezoomd. De voelers, de prothorax van onderen, de zijden van borst en achterlijf hebben 
witte punten en strepen. Banjermassing. 
