41 
PAPÏLIO PAMMON, Linn., Boisb. n. 96. 
De wijfjes (Polytes) hebben den band der ondervleugels gewoonlijk bestaande uit vier vlekken, welke 
om de middeleel geplaatst zijn. Onder de voorwerpen van Borneo worden er gevonden, bij welke de 
band uit drie en soms uit twee vlekken bestaat. Bij eenigen verdwijnt de vlek in de middeleel geheeb 
Wij bezitten Javaansehe voorwerpen, bij welke de vlekken van den band zeer groot zijn, aan de boven^ 
zijde scherp afgesneden, vergezeld van eene lange of korte anaalvlek. Eene andere verscheidenheid 
heeft den band uit vier vlekken bestaande, van gelijken vorm; de twee buitenste zijn wit en liggen tegen 
den top van de middeleel aan; de daarop volgende is over de bovenste helft wit, over het verdere 
gedeelte bruin-geel; de anaalvlek is geheel van de laatste kleur, met blaauwe punten. Herbst (*) 
beschrijft een mannetje van P. Polytes, zoo als ons nooit is voorgekomen. P. Numa, Weber (-|-) is eene 
variëteit van Polytes. P. Alphenor, Cramer, Boisd. n. 97 en P. Orophanes, Boisd. n. 98, schijnen met 
Polytes vereenigd te moeten worden, dewijl het al of niet aanwezen der staarten in deze groep niet als een 
kenmerk van veel aanbelang mag worden aangezien, nadat men Leobotes met en zonder staarten heeft 
leeren kennen. Bij de mannetjes (Pammon) neemt de lengte der staarten insgelijks ongemerkt af van 
4'"' tot 3''' en tot 2"'. P. Ledebourus, Eschholtz, is hetzelfde als het mannetje van P. Alphenor, Boisduval. 
GROEP XVIII. 
De vorm der ondervleugels wijkt zeer af van dien der meeste Indische soorten, uithoofde zij de helft 
korter zijn dan de bovenvleugels. 
PAPILIO NOX, SwAïivsoN, Boisd. jv. 100. 
De Javaansehe wijfjes hebben eene vlugt van ongeveer 5"; op de bovenvleugels grijze strepen buiten 
de middeleel, en op de ondervleugels de tanden van den buitenrand vrij sterk uitgesneden. Een wijfje 
van Banjermassing heeft slechts 3''' 9"' vlugt, witte strepen op de bovenvleugels, zijnde de buitenrand 
der ondervleugels zeer onduidelijk getand (zie PI. V. lig. 3). 
GROEP XXIY. 
PAPILIO XUTHUS, Linn., Boisd. n. 170. 
Deze soort komt op Japan het meeste voor. Zij wordt aldaar >Vs'!N> Agefano tsjo, vlinder 
{tsjo) met opgehevene {age) vleugels {fa)^ en de rups, welke boven beschreven is, V ■ïs'N 4^, 
Uikjónomusi, Venkel-rups genoemd. De mannetjes hebben eene vlugt van 2" lO''' tot 3'' 5'"; 
de wijfjes van 3" 5'"' tot 4" 5"'. Bij de eersten ontbreekt somwijlen de zwarte punt in de anaalvlek. 
Op de onderzijde der tweede vleugels is de donkere dwarsband smaller dan bij de wijfjes; deze band is 
bij de mannetjes meest oranje, en bij de wijfjes geel gevlekt langs den buitenrand. 
(^) Sclimetterlingen, II. p. 293. T. XX. %. 34 
(j-) Observ. En torn. Kiel. 1801. p. 100. 
Inskcta. 
n 
