57 
en doorschijnend is en zich onder de vleugels plooit, als deze in rust op het achterlijf liggen. Twee aderen 
verspreiden zich over hetzelve, waarvan de eerste bij M, praecaria, hybrida, laticollis en valida geene 
takken heeft, terwijl de tweede digt bij den oorsprong in zes takken verdeeld isj de eerste ader, benevens 
de voorste tak der tweede, zijn de langste en vereenigen zich aan den top met de grensader. M. sinuata 
heeft alleen den eersten tak met de grensader vereenigdj M. Burmeisteri en Servillei daarentegen alle 
takken onvereenigd. De aderen verspreiden zich alleen over het voorveld, zoo als bij M. strumaria; 
of tevens over het achterveld, zoo als bij M. chloreudata. 
De ondervleugels zijn insgelijks in een voor- en achterveld verdeeld, met dat onderscheid echter, dat 
het eerste gewoonlijk kleiner, en bij M. strumaria en splendida in omvang gelijk aan het tweede is. 
Het voorveld van Mantis is altijd even dun en doorschijnend als het achterveld. M. praecaria heeft zeven 
aderen op hetzelve, van welke de vier eerste en de twee aehterste onverdeeld zijn, terwijl de vijfde twee 
takken heeft; de vier middelste zijn nabij den grond te zamen vereenigd; de bovenste en onderste staan 
op zich zelven. Het achterveld heeft veertien aderen bij de wijfjes, elf bij de mannetjes, die alle af- 
zonderlijk uit den vleugelgrond haren oorsprong nemen en onverdeeld naar den buitenrand voortloopen , 
behalve de tweede ader, welke drie vertakkingen heeft. Beide seksen van M. valida hebben elf aderen, 
waarvan de tweede met vijf takken voorzien is. Het wijfje van M. strumaria heeft op het voorveld de 
vijfde ader drietakkig; op het achterveld zeven aderen, van welke de tweede insgelijks drietakkig is. 
M. (Thespis) purpurascens heeft op het voorveld zes onverdeelde, en op het achterveld twaalf aderen, 
van welke de tweede met drie takken. Het mannetje van M. splendida heeft op het voorveld de vijfde 
ader zestakkig, het wijfje viertakkig; de twee eindelingsche nogmaals onderverdeeld en door sterke 
dwarsaderen alle te zamen vereenigd; op het achterveld zijn zeven aderen aanwezig, van welke de 
tweede met vier takken bij het mannetje; de tweede met twee en de derde met eenen tak bij het wijfje. 
Alle soorten van Mantis hebben op de bovenvleugels een stigma of brandvlek geplaatst, hetwelk bij de 
overige geslachten der Orthoptera niet teruggevonden wordt. De vorm is langwerpig, zoo als bij 
M. chloreudata, ovaal bij M. valida, praecaria en bimaculata, vierkant bij M. catenata, Burm. en strumaria. 
Het is overdwars geplaatst, zoo als bij M. chloreudata, of sehuins, zoo als bij M. (Metalleutica) violacea, 
en ligt óf tusschen de derde en vierde hoofdader, zoo als bij M. valida, praecaria, óf tusschen de takken 
der vierde ader, zoo als bij M. (Chaeradodis) strumaria. 
D.) De Pooien. 
De achterste pooten hebben het eerste lid der voeten (tarsi) zeer verschillend van lengte. Hetzelve 
is het langst bij de groepen Schizocephala, Mantis Novae-Guineae en albella, en verkrijgt bij deze 
het dubbele der lengte van de overige gezamentlijke leden. Het is langer dan de andere leden bij 
Thespis, Empusa, Theoclytes, M. (Oxypilus) annulipes S., M. maculata Thunb., trifasciata Nob., en 
heteroptera Nob. Van dezelfde lengte als de overige leden bij Hymenopus, Hymenodes, Blepharis, 
de 12*^6 groep, Harpax, Oxypilus, Metalleutica, de drie eerste afdeelingen der groep Mantis, en bij 
M. carolina, ornata Stoll, cingulata Drury van de vierde, bij Burmeisteri en Servillei van de vijfde, en 
InSECTA. 
