58 
bij vitrea, costalis van de zesde afdeeling derzelfde groep. Bij de overige is het eerste lid merkelijk 
korter en gelijk aan de drie volgende bij Eremophila, Orthodera en Mantis albimacula; aan de twee 
volgende leden bij Chiropacha, Acanthops, Mantis truncata Stoll, bifasciata Nob. en oratoria Linn.; 
en slechts weinig langer, dan het tweede lid, bij Chaeteessa. 
E.) De Geslachtsdeelen. 
De geslachtsdeelen aan het uiteinde van het achterlijf zijn voor de onderscheidene geslachten zeer 
kenschetsend. Het laatste lid van het onderlijf der mannetjes, hetwelk blad vormig bol aan de onderzijde, 
hol aan de bovenzijde, en in den vorm van een stomp schopje verlengd is, heeft, zoo als bij Blatta, aan het 
einde twee beweegbare, spitse, ongelede dorentjes (*) en sluit bij M.valida drie onregelmatige, vierkante, 
bladvormige aanhangsels in, die schuins over elkander liggen en van welke de twee onderste met twee 
omgebogene, spitse haken gewapend zijn. Het wijfje wijkt te dien opzigte zeer af van het mannetje. 
Het laatste lid is breed, aan het einde zijdelings te zamengedrukt, zonder spitse punten en in den vorm 
eener scheede, welke aan de bovenzijde open is. In deze scheede liggen twee paar bladvormige aan- 
hangsels, w'elke smal van gedaante zijn en, door dezelve omvat wordende, te zamen den eijerlegger 
uitmaken. — Gewoonlijk neemt het achterlijf der mannetjes langzamerhand in breedte af, terwijl dat 
der wijfjes zijdelings is te zamengedrukt. De mannetjes der groep Metalleutica hebben echter het laatste 
achterlijfslid smaller dan het voorgaande: bij de wijfjes daarentegen is hetzelve spits toeloopende. — De 
groep Eremophila wijkt zeer af van den algemeenen vorm; het laatste onderlijfslid is bij beide geslachten 
zeer kort en onder het laatste bovenlijfslid verborgen; bij de mannetjes zijn geene ongelede spitsen zigt- 
baar; bij de wijfjes eindigt hetzelve op het midden in twee zeer puntige doornen. — De gelede aanhang- 
sels (cerci anales) zijn gewoonlijk rolrond, behaard, veelledig en de leden langzamerhand in lengte 
afnemende. Bij M. (Thespis) purpurascens, zoowel bij het mannetje als bij het wijfje, zijn zij echter 
bladvormig; bij Schizocephala en Tarachodes zeer verlengd, hetgeen vooral het geval is bij Chaeteessa, 
waar zij de lengte van het achterlijf overtreffen. Bij Schizocephala zijn zij rolrond, bij Tarachodes plat- 
gedrukt en derzelver vijf laatste leden zijn veel langer dan de eerste. 
F.) De Eijemesten. 
De nesten der Javaansche soorten van Mantis volgen, voor zoo verre zij bekend zijn, drie onderschei- 
dene wijzigingen. De eerste, behoorende tot M. valida, laticollis of hybrida, hebben een kraakbeenig 
omhulsel, in hetwelk het eigenlijke nest ligt, dat aan de vier zijden aan hetzelve gehecht is, maar de 
tusschenruimte hier en daar slechts door sponsachtige draden verbonden heeft. Het eigenlijke nest, 
dat in dit omhulsel ligt, bestaat uit d warsplaatjes, die door perpendiculaire scheidingen verbonden zijn, 
en even zoo vele cellen vormen, in welke de eijeren liggen. Het kraakbeenig omhulsel is van alle zijden 
gesloten, behalve aan die eene, waar de dwarsplaatjes van het inwendige nest naar buiten dringen en, 
zich over elkander plooijende, overlangs vier rijen openingen vormen. Deze openingen zijn meest door 
Burm. p. 519, 
