59 
een sponsaehtig weefsel gesloten en slechts zelden duidelijk zigtbaar. Haar uitwendige vorm is vierkant, 
één duim lang en breed, en een weinig platgedrukt. — De nesten van M. attenuata, Stoll en M. chlo- 
reudata, Burm., volgens de afbeeldingen van Keultjes, onder de oogen der Heeren Kuhl en van Hasselt 
bewerkt, verschillen in zoo verre van de vorige, als het uitwendige omhulsel der nesten, in plaats van 
kraakbeenig te zijn, geheel uit een fijn, sponsachtig weefsel bestaat, hetwelk het nest, zonder tusschen- 
ruimte omvat, zijnde van buiten door een lijmachtig vocht, dat in de lucht verhardt, gesloten. De 
eijercellen liggen niet in dwarsrijen, maar hebben eene hellende rigting naar de zijde van het nest, 
waar de openingen zijn, zoodat de jongen, welke met den kop naar binnen liggen, bij het uitkomen, 
hunne rigting naar het midden van het nest nemen, hetwelk in plaatjes naar eenen der kanten uitloopt. 
Zij zijn onregelmatiger van vorm dan de voorgaande, nu eens vierkant, dan weder plat. Een Japanseh 
nest van dezen vorm omvat de bladen van den tak, aan welken hetzelve gehecht is. — Een zeer klein 
Javaansch nestje, hetwelk melding verdient, behoort waarschijnlijk tot M. urbana. Het heeft slechts 
drie lijnen in het vierkant, bestaat uit vier rijen eijercellen, die naast elkander liggen en door blad vormige, 
groene plaatjes omhuld zijn, welke, zonder eenig sponsachtig weefsel verbonden, los op elkander lig- 
gen. — De nesten van M. religiosa, door den Heer Cantraine in Italië verzameld, zijn met de zijde, welke 
der openingen tegen overstaat, op bladen gehecht. Het uitwendig weefsel is los en sponsachtig, maar 
ontbreekt aan de platte zijde, waar het nest gehecht is, geheel en al. De eijercellen nemen van dit vlak 
eene binnenwaartsche hellende rigting, en loopen in schubvormige, over elkander liggende plaatjes uit. — 
Eene soort van kleine zwarte mieren huisvest soms in de nesten van B. hybrida, en hooit deze van binnen 
geheel uit. 
G.) Geographische verbreiding. 
In het zuidelijk gedeelte van Europa komt Mantis religiosa het eerste voor. Volgens Roesel zeer 
algemeen bij Neurenberg (49^ N. B.); ook zegt men, dezelve in Frankrijk bij Fontainebleau (482°) 
gezien te hebben: Geoffroy vermeldt echter Languedoc (45° — 43°) als de provincie, waar zij zich eigenlijk 
ophoudt; verder is zij zeer algemeen in Portugal, Spanje en Italië. M. oratoria komt langs de zeekusten 
van Provence en Languedoc voor en is zeer menigvuldig bij Napels, volgens Petagna, en M. brachyptera, 
Pallas (Reise durch das Russische Reich, II. 539, Fransche vert. VIII. p. 158) in de vlakten bij den 
Irtisch en zeldzamer in het Uralsche gebergte. M. (Empusa) pauperata, F. is tot heden noch in Frankrijk, 
noch in Duitschland waargenomen; men ziet haar nu en dan bij Napels; zij is menigvuldiger in Dalmatië 
en wordt in Turkije en het zuidelijke van Rusland vervangen door M. (Empusa) pennicornis, Pallas 
(orientalis B.). Het zuidelijk gedeelte van Frankrijk levert nog op M. (Oxypilus) decolor, Charp. en var. 
soror, Serv.; het zuidelijke van Rusland en Taurië M. (Oxyp.) minima, Charp. en Portugal M. (Oxyp.) 
nana, Charp. Behalve deze behoort nog tot de Europesche Fauna Mantis (Thespis) Boetica, Rambur, 
welke in het zuidelijke van Rusland en Spanje, even als in Macedonië voorkomt (Charp. Germ. Zeit. 
III. 20). 
In Egypte vindt men, behalve M. (Empusa) pauperata, welke zich over Noord-Afrika verspreidt, 
M. pectinicornis, Linn. B., benevens M. (Blepharis) mendica, F. bij Dongola, welke beide zich over 
