83 
dienen tot erkenning’ der seksen. Intusschen houdt Charpentier (*) M. gymnopyga, B. N^. 48, » ely Iris 
brcvissirais concoloribus, alis thalassino-opacis, rotundatis,” voor het wijfje van M. vitrea, B., hetgeen 
voorzeker het geval niet zijn kan. 
GROEP IX. METALLEUTICA, Westw. 
De drie soorten, door Burmeister vermeld, vormen slechts eene soort, waarvan M. vitripennis, B. het 
mannetje en M. splendida, Westwood (f), M. violacea, Hag. B., even als M. chalybea, Serv. het wijfje is. 
Men vergelijke dienaangaande Charpentier in Germar’s Zeitschrift ÏII. p. 287. W. IL p. 288. N^. 12. 
en Orthopt. PI. III. 
M. (METALLEÜTICA) SPLENDIDA, Westw. 
Corpore violaceo; capitis vertice prothoracisque margine posteriore flavo, punctato. 
Mas. Elytris alisque vitreis. 
Femina. Elytris alarumque apice violaceis. 
Het laatste lid van het achterlijf der mannetjes is driehoekig, stomp aan het einde en bolj dat der 
wijfjes eens zoo lang, verlengd, puntig uitloopende. Zie boven pag.56, aangaande het verloop der aderen. 
GROEP X. OXYPILGS, Serv. 
De groepen van het geslacht Mantis, volgens bovenstaande tafel pag. 64, sluiten, van 1 tot 6 en 
van 12 tot 20, alle groote vormen in, welke gewoonlijk twee tot drie duimen lengte, zeer zeldzaam 
echter anderhalven duim lengte hebben, zoo als M. nana, Stoll. De groepen 7 tot 12 bevatten daar- 
entegen soorten, welke de lengte van éénen duim niet overtreffen. Hoewel dit karakter der grootte van 
het lijf bij andere geslachten van minder aanbelang moge wezen, zoo is het zeer in het oog vallende, 
dat de vormen, onder Oxypilus gerangschikt, bij elkander behooren, en dat zij zich aansluiten aan 
Harpax, welke, met dezelfde grootte van lijf, bladvormige aanhangsels aan de achterpooten heeft. 
Serville en Burmeister hebben, behalve Oxypilus annulatus, onderscheidene soorten onder Mantis be- 
schreven, welke hier insgelijks toe betrokken schijnen te moeten worden. Serville vereenigt Oxypilus 
met Blepharis en Theoclytes, welke gezamentlijk eenen gehoornden kop hebben j dit karakter schijnt 
echter van minder waarde, daar er onder Harpax evenzoo soorten voorkomen, met en zonder hoorn 
aan den kop. De mannetjes zijn van de wijfjes zeer onderscheiden, en de seksen zijn alleen te erkennen 
aan de overeenkomst van den vorm en teekening van kop, borst en pooten. Voor het overige bevat 
(^) Germar’s Zeitschrift III. 289. 
(-f) Zool. Journ. Vol. V. PI. 22. fig. 1, 
