Het voorveld der bovenvleugels levert in het algemeen bij de onderseheidene seksen geen onderscheid 
op. Vier uitzonderingen zijn tot nog toe op dezen regel bekend. Zoo zijn de bovenvleugels der man- 
netjes van L. (Hexacentrus) plantaris, nob. ongeveer eens zoo breed , als die der wijfjes. Bij gene is de 
loop der tweede en derde ader digter langs den bovenrand; de laatste geeft twee takken af, waarvan 
de een, op het midden der lengte ontspringende, bijna eenen regten hoek vormt. De vierde ader maakt 
eene bogt, in den vorm eener S, en is zeer verwijderd van de voorgaande. Het achterveld is breeder en 
korter. De wijfjes daarentegen hebben de bovenvleugels als die van Locusta gevormd. — Even ais 
Hexacentrus heeft Mecopoda en wel in het bijzonder L. (Mecopoda) niponensis, n. de boven vleugels 
der mannetjes eens zoo breed, bijna als de wijfjes. Het verloop der aders is van beide seksen hetzelfde. — 
De wijfjes van L. (Pseudophyllus) leuconotus, Serv. en fenestrata, Stoll, hebben de bovenvleugels vlak 
en breed; de vijfde ader neemt haren loop zeer digt langs den achterrand, welke naauwelijks over deir 
tegenoverliggenden vleugel omgeslagen is; de aders, die tusschen de vijfde ader en den achterrand liggen, 
zijn daardoor zeer kort; ook zijn deze niet evenwijdig aan elkander. De mannetjes wijken zoo zeer 
daarvan af, dat zij als verschillende soorten beschreven zijn geworden; die van beide gemelde soorten 
komen echter volkomen overeen. Zij zijn dunner en bol; de vijfde ader is van den achterrand verwijderd ; 
het veld tusschen deze ader en den achterrand is daardoor zeer breed, met verlengde evenwijdige aders 
doorsneden en van weêrszijde plat over elkander geslagen (PI. XX. fig. 9 en 10). De seksen van 
L. (Pseudophyllus) neriifolia leveren geen zoodanig verschil op. — De bovenvleugels van Acridopeza 
zijn nog meer onderscheiden; bij de mannetjes vlak verlengd, dun, met verwijderde dwarsaders; bij de 
wijfjes om het achterlijf geslagen, lederachtig, bol, kort, met ineengedrongene aders, zoo als zulks door 
Brullé het eerst waargenomen is. 
Op het achterveld der bovenvleugels ziet men bij de mannetjes, gewoonlijk aan de regterzijde, een 
trommelvlies (tympanum). Hetzelve ontbreekt bij de groepen Scaphura, Phylloptera, vele soorten van 
Phaneroptera, bij Pseudophyllus, Aprion en Meconema. Op beide de vleugels zijn zij voorhanden bij 
eenige soorten van Acanthodes, bij Gnathoclita, bij de 27®*^® groep, bij Polyancistrus en Megalodon. 
Het trommelvlies van Polyancistrus is door eene verlenging van het bovenveld der vleugels bedekt; dat , 
van Mecopoda is van achteren zakvormig, door eene verdubbeling van den onderrand. Op de onderzijde 
van den linkervleugel loopt, over het achterveld, eene kraakbeenige rib, welke bij Mecopoda door zeer 
fijne, menigvuldige, evenwijdige dwarssleufjes verdeeld is, en bij Pseudophyllus in de lengte met eene 
groeve doorsneden wordt. 
Hoewel het aderenverloop der boven vleugels van Schizodactylus en Gryllacris, op het eerste voorko- 
men, zeer afwijkend van den grondvorm schijnt te wezen, is hetzelve toch tot de vijf hoofdaders terug 
te brengen. De eerste hoofdader van Schizodactylus geeft twaalf takken af, die naar den bovenrand 
loopen. De tweede en derde loopen evenwijdig aan elkander; gene éénen tak, deze drie takken afge- 
vende. De vijfde hoofdader heeft, tot op eenen korten afstand van de aanhechting, eenen aan de derde 
evenwijdigen loop; ter plaatse, waar zij zich van deze laatste verwijdert, ontspringt de vierde hoofdader, 
die onverdeeld is. De vijfde hoofdader geeft langs den bovenrand zes takken af, die alle onverdeeld en 
evenwijdig aan de vierde en derde hoofdader en aan de vertakkingen van deze laatste, naar den vleugeltop 
