222 
bij Gryllus, maar niet bij Gryllotalpa, van alle overige Orthoptera onderscheiden en hetwelk tot beden 
niet is opgemerkt, bestaat daarin, dat het voor- en achterveld niet in hetzelfde vlak ligt, maar dat er 
tusschen beiden een middelveld aanwezig is, hetwelk, in rust, boven de vleugelhelft naar binnen geplooid 
en onder het achterveld ligtj het is gewoonlijk lichter van kleur dan het overige gedeelte van den 
vleugel (zie den vleugel van Gr. achatinus t. a. p., PI. XX. %. 14 
Over het algemeen zijn de bovenvleugels, naar gelang der sekse, zeer onderscheiden, zijnde die der 
wijfjes regelmatig, die der mannetjes zeer onregelmatig geaderd. Eneoptera, B. (met uitzondering 
echter van Gryllus brasiliensis, F. of surinamensis. Begeer) maakt hierop eene uitzondering, daar de 
bovenvleugels der mannetjes van die der wijfjes niet verschillen. — De vijf eerste hoofdaderen (PI. XX. 
fig. 14 5 ) liggen zeer nabij elkander. Bij de wijfjes van Gryllus, Brachytrupes en Phalangopsis 
heeft de eerste en de vijfde ader (boven de helft met de vierde ader verbonden) 13 — 15 takken, die 
onder eenen scherpen hoek ontspringen en, van de eerste, over het voorveld naar den bovenrand, van de 
andere, over het achterveld naar den achterrand, evenwijdig aan elkander verloopen. De zesde ader 
(fig. 14 ^) is enkel, en de zevende (fig. 14^) heeft bij den oorsprong twee takken, die den loop volgen van 
de takken der vijfde ader. De tusschenliggende dwarsaderen zijn evenwijdig aan elkander. De tweede 
ader is onverdeeld; de derde geeft twee takken af, welke zich over het middelveld uitstrekken (*). Over 
het algemeen neemt men hetzelfde aderenverloop bij Platydactylus waar, met dat onderscheid slechts, 
dat de vijfde ader minder getakt is, gelijk bij G. (Platydactylus) brasiliensis; deze ader geeft hier slechts 
zes takken af en de tusschenliggende dwarsaderen vormen een onregelmatig weefsel, hetwelk men echter 
bij de overige soorten dezer groep niet terugvindt. — Meer afwijkend, is dat van Oecanthus niveus, 
Deg. en gracilis, n. sp. De eerste ader verbindt zich met de tweede; de vierde is in twee takken verdeeld 
tot boven de helft der vleugellengte. De hoofdaders zijn meer van elkander verwijderd, zoodat het 
achterveld smaller is, dan het voorveld. De adertakken, welke zich over het eerste verspreiden, zijn 
ten getalle van 8, over het laatste van 7 aanwezig. — Geheel verschillend van Gryllus en meer overeen- 
komstig met Gryllacris is het aderenverloop van G. (Eneoptera) punctatus, n. sp. De eerste ader heeft 
negen takken, als bij Gryllus; de vierde, twee takken boven het midden, die echter niet dadelijk met 
de ader in verband staan; de vijfde en zesde ader zijn bij de aanhechting der vleugels in twee takken 
afgezonderd, welke het geheele achterveld innemen, en de bovenste tak der vijfde ader geeft twee takjes 
af, die met de adertakken in zeer schuine rigting, bijna evenwijdig aan de vierde ader verloopen. 
G. (Eneoptera) fasciatus, n. sp. komt hiermede overeen, behalve dat de eerste ader acht takken heeft, 
waarvan de zes eerste, alle uit den vleugelrand ontspruiten; de vierde ader heeft slechts éénen tak. — 
Gryllotalpa vulgaris heeft het aderenverloop in velen deele met Gryllus overeenkomstig. Het achterveld 
is breeder dan het voorveld; maar het middelveld ontbreekt, en de hoek, welken de vleugels over het 
midden vormen, is stomper. De eerste ader heeft tien takken; de tweede is onverdeeld; de derde be- 
schrijft eenen boog en vereenigt zich op de helft der vleugellengte met de vierde ader; deze vormt bij 
den oorsprong, met de vijfde, eene geslotene cel en geeft vijf takken af, waarvan de twee eerste, even 
als de vijfde ader, eene sterke bogt beschrijven, om zich daarna, evenwijdig aan de zesde ader, naar 
(^) Savigny, Descr. de PÉgypte, PL III. fig. 4. $ 
