A y E s. 
125 
in Strige, quae milii Ao. 6. (1797. initio Martii) missa est, quam semper 
pro altero sexu pallidiore aluconis habui , alterum oculum pulcre coeruleum 
reperio (altero destructo); rostrum albido-subvirescens. Pedes dense villosi, 
maculati. Remex prima brevissima; quinta omnino longissima. Remiges duae 
primae serratae. Etiam duae primae alulae spuriae. 
Ipsissima Strix passerina mihi ex Tranquebaria Indiae orientalis missa est. 
LANIUS MINOR. Nobis. 
Cauda cuneiformi lateribus alba , dorso cano , alis nigris , tectricibus 
apice vix albis , fronte nigra , hypochondriis rufescentibus. 
Circa Argentinam et Colmariam captus. 
La petite pie-grieche grise. Brisson. Frisch. tab. 60. Est pie-grieche 
d’Italie Buffonii. T. 1 . p. 298. Pl. enlum. tab. 32 . fig. 1. Sed praeclare errat, 
dum pro mera varietate habet. Statura minore et coloribus differt. 
LANIUS DOLIATUS. 
Mihi prorsus similis missa avis ex Tranquebaria ; nisi quod minus cristatus 
et rostrum aliquanto longius sit. 
PSITTACUS NOBILIS. 
Hic Argentorati apud Dn. Marchal Ao. 6. (1797- primis Maji diebus) 
peperit ova tria , postquam jam per quatuordecim annos aluisset. Singularis 
magnitudinis ova, et majora columbinis , longitudine unius pollicis, linearum 
septem , latitudine linearum tredecim , (ergo non subsphaerica , uti Buffonius 
habet, p. 146.) nitide alba. Vulgo duo tantum ova psittacis adscribunt. Post 
adeo diuturnam sterilitatem partum tandem sequutum esse , etiam in historia 
generationis in genere memorandum. Imo , ut postea didici , psittacus hic non 
in his tribus ovis substitit , sed septem ova omnino peperit, septimanae inter- 
vallo , unum ab altero. 
PSITTACUS SEMIROSTRIS. Nobis. 
Macrourus , viridis, mandibula superiore collarique rubris. 
Parvus. Humeri subtus flavescenti-virides. Capiti aliquid coerulei se immiscet. 
