OBSEB.YATIONES zoologicae. 
x 3 4 
Ad Trogonis genus pertinere. Pallas. Norcl. Beytr. T. III. p. 3 . 
Quam pulcra sit avis et elegans , gestibus quasi meretriciis , in summis ra- 
mulis degens, et difficilis acquisitu, frugivora , nullo adeo modo ad cuculi 
genus pertinens. Vid. Le V lillant. It. in inter. Afric. I. 'vers. germ. p. qb\ 
gall. T. I. p. 1 52 . Ipse nidificat. Novam speciem (varietatem vocat) in Hou- 
zouanorum regione. Second voyage, T. III. p. z 5 1. 
PICUS MARTIUS. 
Nullus alius huic accedens in veteri continente. Sed varii alii nigri in 
America. Inde supponit Buffonius (ut aliquid dixisse videatur novi,) eum ex 
America ad nos advenisse. Heu mihi! Ex recentiore , juniore terra, juxta 
ipsum ! Ergo antiquitus Europa illo caruit ? 
PICUS LINEATUS. 
Hujus femina Parisiis a Geofroy mihi missa , nomine Charpentier, quod 
quidem genericum est. Iris pulcre flava. Gula collumque antice nigra. Discus 
alarum subtus albus. 
PICUS SORDIDUS. Nobis. 
Cristatus , luteus , remigibus ferrugineis , rectricibus nigris , linea, 
sanguinea sub oculis ad rostrum ducta. 
Statura inter mediocres et minores. Inelegans. An forte femina undati ? 
PICUS MAJOR. 
Rubredo crissi in meo se ad usque pennas quae tarsi articulum tegunt, 
extendit. 
Quid crissum vocet, Linnaeus nullibi explicavit. Apparet ex hoc et sequen- 
tibus specieibus pici, intelligi regionem ani , sive partis cordatae glanduliferae 
quae uropygium dicitur , superficiem inferiorem. Aliter explicat Forsterus in 
Enchirid. Hist: Nat. ubi p. a 3 . dicit. « Crissum esse uropygii latus inferius , 
«inter anum et apicfem uropygii. » et n.° 348. «Uropygium saepe pro pennis 
« tectricibus caudae sumi. » 
Picum medium non nisi varietatem esse pici majoris, vult Buffonius; etiam 
vult Peyrousius in Nov. Act. Suec. 1782. Tri?n. II. n.° 2. Sed differt om- 
I 
