37 
schen schijnen anders geworden te zijn. Zij zien er welvarender , heter 
doorvoed en reiner uit. 
Een zeer eigenaardig verschijnsel in Coele-Syrië is het waaien van een 
wind gedurende den namiddag, die zich gewoonlijk tot een z waren storm verheft. 
De meest bezochte plaats is ontegenzeggelijk Bacilbek , een klein, vrien- 
delijk oord, ongeveer op het hoogste punt van deze landstreek, 1158 
M. boven den zeespiegel gelegen. De grootsche bouwvallen van Helio- 
polis , de zonnestad , wekken nog heden ten dage onze rechtmatige ver- 
bazing. 
Coele-Syrië wordt doorsneden door een goeden, door de Franschen aan- 
gelegden weg. Deze verbindt Baireuth met Damascus, dat daarvan 112 km. 
verwijderd is en voert over den Libanon en Anti-Libanon. 
De Anti-Libanon stijgt met steile rotswanden, waarop bijna geen spoor 
van plantengroei te bekennen valt , omhoog. Van boomen is hier in het 
geheel geen sprake. Slechts is hier en daar de geelbruine bodem be- 
dekt door dor kreupelhout en struikgewas. Men kan van het eene deel 
naar het andere trekken , den eenen berg op , den anderen af en overal 
behoudt het gebergte hetzelfde dorre , woeste voorkomen. Alleen hier en 
daar , in de nabijheid van de een of andere nederzetting , ontmoet het 
vermoeide oog, met zekeren wellust, een paar boomen of een kleinen tuin. 
Volgt men den weg , dan komt men eerst in lagere deelen van het ge- 
bergte ; daarna voert hij over een zandige hoogvlakte , waar zich , bij de 
geringste windvlaag , dikke stofwolken verheffen , en eerst als deze over- 
getrokken is , begint het landschap er wat minder woest uit te zien. Dan 
toch daalt de weg af in een nauw dal , ingesloten tusschen loodrechte 
rotswanden. Hier bruischt een waterrijke stroom tusschen groene weilan- 
den en schoone bosschen door. Het is de Barada , die steeds van water 
voorzien , aan de vlakte van Damascus haar weelderige vruchtbaarheid 
schenkt. L 
Men kan ook den Anti-Libanon bereizen langs den weg van Baalbek 
naar Damascus. Hij voert door een nauw dal, eigenlijk een breede kloof, 
waardoor zich de Wadi Yafufeh , een doortocht baant. Deze voert langs 
het dorp Surghaja , het hoogst gelegen dorp van den Anti-Libanon (1370 
M.). Het bestaat uit een groep smerige, vervallen hutten, bewoond door- 
een klein aantal Mahomedaansche boeren, die er weinig beter uitzien. Van 
het vrouwelijk deel dier bevolking hangt Dr. Prutz het volgend tafereel 
op : »Toen ik op den met steenen bezaaiden bodem,” aldus schrijft hij, 
»mijn tapijt uitspreidde, om mijn ontbijt te nuttigen, werd ik omringd door- 
een groep afzichtelijk smerige wijven, die er uitzagen als geraamten. De 
armoede en onreinheid had haar gevoel van kieschheid zoozeer- verstompt, 
dat zij er niet aan dachten zich te sluieren ; met verwonderde en tegelijk 
hebzuchtige blikken, stonden zij mij aan te staren.” 
1. Julius Seitï. Reisen in der Aziatisch Türkei. S. 148 — 149. 
