44 
oever gevonden worden. Het water bevat gemiddeld 25% vaste stoffen , 
waarvan bijna de helft keukenzout (chloor -natrium). Verder komt er veel 
chloor- magnesium in voor , dat het water een bitteren , onaangenamen 
smaak geeft en chloor-calcium , waardoor het traagvloeiend en vettig is. 
Nog een menigte andere stoffen zijn opgelost in dit water, dat zijn kook- 
punt heeft op 84° B. Het zout van de Doode Zee en uit de mergellagen, 
langs zijn oevers , wordt ijverig verzameld en naar Jerusalem gebracht. Op 
den bodem der zee zou veel asphalt gevonden worden en dit zou alleen 
bij aardbevingen of hevige stormen , naar de oppervlakte worden gebracht. 
Meenden velen tot dusver , dat de Doode Zee te midden van een vul- 
canisch gebied lag , Fraas heeft aangetoond , dat deze meening een dwa- 
ling is. Nergens kon hij het geringste spoor van vulcaniciteit ontdekken ; 
geen enkele verstoring , geen breuk in de omliggende lagen, want de zwa- 
vel , die door de meeste reizigers vermeld wordt , wordt door de rivier 
van uit hoogere streken aangevoerd. 
Met uitzondering van den sidderaal , wordt in de Doode Zee geen en- 
kele visch gevonden , maar dat geen levend wezen op zijn oevers bestaan, 
geen vogel over zijn waterspiegel vliegen kan , zonder den dood te vin- 
den , is een fabel. 
Ten Z. van de Doode Zee verheft zich een hooge rug van zandsteen — Dschebel- 
Usdum — en daarop ligt het zoutmoeras Es-Sebkah , dat aan twee riviertjes, 
de Wadi ed Dscheib en de groote Wadi es Safmh , haar aanzijn geeft. 
Voorbij dit moeras bereikt men de grenzen van het oude land der Edomi- 
ten. Men bevindt zich in Moab , het Oost-Jordaansche tafelband. 1 . 
Het Oostelijk gebied van den Jordaan , dat door de aanwezigheid van 
roofzuchtige bedouinen , bijna ontoegankelijk gemaakt wordt , heet Peraea, 
dat is : het land aan de overzijde. Het bestaat uit twee hoogvlakten, een 
Noordelijke en een Zuidelijke , die gescheiden worden door het gebergte 
Gilead en aan de Oostzijde onmerkbaar overgaan in de Syrisch-Arabische 
woestijn. Tot voor korten tijd, was dit oude land der Moahieten in waarheid 
terra incognita en eerst in de latere jaren werden Europeesehe reizigers , 
door de talrijke ruïnes en gedenkteekenen , die het in zijn binnenste ver- 
bergt , er toe verlokt , om hierin binnen te dringen. 2 . Vooral de En- 
gelsche reizigers G. H. Palmer en Dr. H. B. Tristram deden over deze 
streken veel licht opgaan. 3 . 
Van den Westelijken oever van de Doode Zee gezien , heeft Moab het 
voorkomen van een groote bergketen , doch in werkelijkheid vormt deze 
alleen den rand van een groot tafelland, dat zich van 760 tot 914 M. bo- 
1. Baedeker-Socin. Syrien und Palestina. S. 281 — 282. 
[■'raas. Das todte Meer. Stutlgart. 1867. 8o. 
2. Die neuen Forschnngen in Moabiteuland. Ausland. 1874. No. 47. S 922—927. 
3. Dr. H. B. Tristram. The land of Moab. Travels and discoveries on the easlside of the D 
Sea and the Jordan. bondon. 1873. 8o. 
