45 
ven den spiegel der Middellandsche- , 1220 M. boven dien van de Doode 
Zee verheft. Dit bergland is doorsneden door diepe dalen , die met steile 
wanden afdalen. Aan de Oostzijde wordt de grens tusschen Moab en Ara- 
bië gevormd door een woest kalksteen-gebergte. 
Eenmaal was Moab een sterk bevolkt land ; overal ontdekt bet oog in 
puin gestorte dorpen en vervallen muren , die vroeger weelderige koorn- 
velden en bloeiende lusthoven insloten ; alles legt getuigenis af van de 
groote welvaart , die eenmaal in deze streken keerschte. En hoe verval- 
len en slecht bebouwd het land ook wezen moge , toch is het nog rijk en 
vruchtbaar en overal ziet men golvende graanvelden. 
Op deze vlakte verheffen zich een aantal heuvels , die nog heden ten 
dage bekend zijn onder hun Moabitischen naam »haritk” en bijna allen dra- 
gen ruïnen van voormalige steden en dorpen. De wateraderen , die allen 
van het Oosten naar het Westen stroomen, vloeien aanvankelijk door nauw 
merkbare voren , die langzamerhand in diepte toenemen , tot zij zich ein- 
delijk in de Doode Zee uitstorten. De belangrijkste dier wadi’s zijn de 
Wadi Kerak , de Modscheb, die door het Arnon-dal vloeit en de Zerka-Main. 
Zooals te denken is, kenmerkt zich het klimaat van Moab door groote 
veranderlijkheid ; op de hoogvlakte daalt de thermometer ’s nachts somtijds 
tot 4° E. beneden nul, terwijl zij aan den oever van het meer niet zelden 
te middernacht 19° boven het nulpunt stijgt. Wat den plantengroei aan- 
gaat, ieder die uit het West-Jordaanscke komt is verrast hier ruisckende 
beken en schoone wouden aan te treffen. Wat evenwel de laatsten aangaat, 
ze komen in geen vergelijking met onze Noordsche bosschen ; zij bestaan 
uit »batm” en »ballud”, welke laatste boomsoort den zoogenaamden galappel 
levert. Niet alleen bereiken deze boomen geen belangrijke hoogte, maar 
bovendien staan zij zoover van elkander, dat er geen sprake is van een 
dichte schaduw. Eindelijk beslaan zij een zeer kleine oppervlakte, in den 
regel toch doorloopt men ze in tien minuten. 1 
Daar Palestina tegenwoordig ook het ongeluk heeft een provincie van het 
Turksche Eijk te zijn, zoo volgt hieruit, dat het land zeer sterk achteruit 
gegaan is en in diep verval verkeert. Zwaar drukt de hand der Turken 
op de arme bevolking, wier zielental 600000 niet te boven gaat. 
Deze bevolking is samengesteld uit twee bestanddeelen, vooreerst Bedoui- 
nen, d. z. Arabische nomaden en ten tweede Fellahs , d. z. landbouwers, 
die vaste woonplaatsen hebben aangenomen en wier levenswijze de ellen- 
digste is, die zich denken laat. Zonder eenigen invloed, zonder ergens recht 
te kunnen verkrijgen, zijn ze als met gebonden handen overgeleverd aan de 
willekeur van gewetenlooze ambtenaren, wier bemoeiingen zich alleen be- 
palen tot het innen der belastingen. Daarbij staan zij nog bloot aan de 
kwellingen van hebzuchtige scheiks. En wegens hunne onderdanigheid aan 
1. Globus. XXI. Bel. S. 303. 
