49 
vooral aan de gewoonte der bloedwraak moet worden toegeschreven. Zoo- 
wel de gesteldheid van het land als hun levenswijze doen een zeker ver- 
band ontstaan tusschen de leden van een zelfden stam en een zekere sym- 
pathie tusschen alle rasgenooten ; een andere band echter bestaat er niet. 
Er is evenmin sprake van eenig sociaal als van eenig staatkundig verband. 
Er kunnen echter omstandigheden voorkomen , waarin gemeenschappelijk 
handelen , anderen , waarbij het optreden van een scheidsrechter wensche- 
lijk is , hierin wordt voorzien door de scheiks of agyds. Doch het ge- 
zag der hoofden eindigt , zoodra de omstandigheden het niet meer noo- 
dig maken het te erkennen , want dan is de Arabier alleen zjjn eigen 
meester en erkent niemand boven zich. Daar waar, zooals in het schier- 
eiland van den Sinaï , de invloed der Europeanen doorgedrongen is , zijn 
deze toestanden eenigszins anders geworden. 
Een vergelijking tusschen 'de Bedouïnen en de meer beschaafde bewo- 
ners der steden en dorpen valt ontegenzeggelijk in het voordeel van eerst- 
genoemden uit. Hun eenvoudige voeding en de reine, onbedorven lucht , 
die zij inademen, maken hen gezond naar lichaam en ziel. Zij zijn vroolijk 
en houden van scherts en zonder zich te beklagen over hun lot, verdragen 
zij de grootste ontberingen. Hun manieren zijn van nature aangenaam 
en fijn , zoolang er geen twisten onder hen uitbreken , doch is dit het 
geval , dan geven zij in woordenrijkheid den best bespraakten van het be- 
schaafd Europa niets toe. In den handel maakt de Arabier volstrekt geen 
bezwaar te liegen en te bedriegen , zooveel hij kan , doch is de koop een- 
maal gesloten , dan is zijn eenmaal gegeven woord hem heilig. Overigens 
zijn diefstal en bedrog onbekende zaken. Zooals in de meeste Oostersche 
landen betoonen de kinderen , zoolang ze niet volwassen zijn , hun ouders 
den grootsten eerbied. Maar zoodra de jonge Bedouïn oud en krachtig 
genoeg is , om zelf den strijd voor het bestaan te voeren , rekent hij zich 
van zijn kinderplicht geheel ontslagen , bekommert zich uiterst weinig om 
zijn vader en beschouwt hem in alle opzichten als zijns gelijke. 
Zooals van zelven spreekt hebben de mannen de zorg voor de voe- 
ding van den stam, maar dien plicht zouden zij niet kunnen volvoeren, zoo 
zij niet geholpen werden door de kameelen. Een belangrijke tak van be- 
staan is het vervoer van reizigers , pelgrims en bagaadje naar het klooster^ 
doch dit komt alleen ten goede aan enkele * weinige stammen , die zich 
»ghufara”, d. i. «beschermers” noemen. Verder drijven zij handel en inzonder- 
heid — zij het ook niet op groote schaal — transitohandel tusschen Suez 
en Kaïro. Hun uitvoerartikelen bestaan vooral in steenkolen en gummi ara- 
bicum , terwijl ze daarvoor koren en tabak inkoopen. Enkele stammen , 
die vruchtbaarder districten bewonen , zooals Feiran , hebben eenig grond- 
bezit en verbouwen wat tabak , die zij aan de naburige stammen verkoo- 
pen. In die streken zijn de vruchten van den dadelpalm een belangrijk 
voedingsmiddel. Die stammen , die schapen en geiten bezitten , gebruiken 
het haar of de wol en de melk van deze dieren , doch slachten doen zij 
ze niet, tenzij bij offeranden. Nog een handelsartikel is het manna , een 
kleverige , suikerachtige zelfstandigheid , die uitgezweet wordt door den 
tamariskenboom. Gedurende ongeveer twee maanden vloeit het uit den stam. 1 . 
1, Die Schauplalz der vierzigjahrigen Wüslenwanderung lsraels. Fuszreisen in den Sinaï- 
4 
