57 
genoemd en het emiraat van Kaboel of Afghanistan, dat wellicht bestemd 
is een prooi van het roofzuchtige Engeland te worden. 
In het Westen strekt zich het koningrijk Iran of Ferzië uit, het groot- 
ste van de drie en de onmiddelijke nabuur der Turken in Mesopotamië, 
Koerdistan en Armenië en der Russen in Trans-Kaukasië. Afghanistan en 
Beloedchistan daarentegen grenzen in het W. aan Perzië, in het O. aan 
de Britsche bezittingen in Indië, terwijl Afghanistan in het N. door Tur- 
kestan begrensd wordt. 
Tracht men, van uit het Oosten, dus van uit Hindostan, in Iran bin- 
nen te dringen, dan stuit men, van Kashmier in het N., tot aan de zee 
in het Z., overal op breede strooken bergland, die zich in het hoogste punt 
tot 3527 M. verheffen. Het is het Indo-Perzisch grensgebergte , een 
menigte paralelketenen, die steil afdalen naar de zijde van de Indusvlakte. 
Het Noordelijk deel, dat de grensscheiding vormt tusschen Britsch-Indië 
en Afghanistan draagt den naam van Solimans-keten en verheft zich, in 
den Tacht-i-Soliman , tot een hoogte van 3450 M. Voor het Zuidelijk deel, 
dat Voor-Indië van Beloedchistan scheidt, is ter plaatse zelve geen afzon- 
derlijke naam bekend ; wij noemen het ’t Brahui-gebergte. De Westelijke 
hellingen van dit bergland maakten tot dusver een deel uit van Afghanis- 
tan en Kelat ; althans die bergvolken, die nog een eigen regeering behou- 
den hadden, erkennen toch de opperheerschappij dier staten. De bewo- 
ners der Oostelijke hellingen verheugen zich nog in een volkomen onaf- 
hankelijkheid. 
Al die bergbewoners zijn nomaden, die een onbepaalden afkeer van wer- 
ken hebben ; het liefst leven zij van den arbeid van anderen. Hun gelief- 
koosde bezigheid is hinderlagen te leggen in de bergwegen. Hiervan zijn 
er slechts twee: de 914 M. hooge Kaiber-pas, in het N. en de 1765 M. 
hooge Bolan-pas, in het Z. en daar alle verkeer over land, tusschen 
Iran en Hindostan, alleen langs deze wegen plaats kan hebben, is het 
bedrag der sommen, die deze stammen, door schatting, door tolheffing en 
roof verkrijgen, niet onaanzienlijk. Maar juist die aanhoudende roove- 
rijen maken een geregelden handel met de naburige Britten onmogelijk en 
’t schijnt dat de macht van de beheerschers dier streken niet toereikend 
is, om veiligheid van personen en goederen te waarborgen. 
Over het Brahui-gebergte en het eveneens weinig bekende gebied van 
het binnenland van Kelat is eenig licht verspreid door de expeditie naar 
Seistan, in 1872, welke expeditie beschreven is door den arts HenryWal- 
ter Bellew. De bestijging van het gebergte geschiedt langs korte, steile 
rivierdalen, die zeer gemakkelijk te verdedigen zijn Terwijl het gebergte 
van het Z. naar het N. loopt, heeft het, zoowel in Westelijke als in Oos- 
telijke richting, uitloopers, terwijl ook de lengtedalen door ketenen in on- 
derscheiden deelen verdeeld worden. Die ketenen kan men overtrekken of 
langs inzinkingen, of door vulkanische kloven te volgen. Elf uitloopers 
doorsnijden het lengtedal, dat zich uitstrekt tusschen Kelat (2047 M.) 
en Khozdar (1173 M.), aan den voet van den Mulloh-pas. Van Khos- 
dar af voert een weg in Zuidelijke richting naar de zee, door het F J urali- 
dal en een andere naar Indië, door den beruchten Mulloh- of Milah-Mu- 
la-pas, een vulcanische kloof van 80 km, lengte, wier wanden op sommige 
