19 
steeg hij uit” en den naam Eriwan eigenlijk Jerjewan beteekent «plaats 
der blijvende woning.” In de nabijheid van Nachitschewan toont men nog 
het graf van No ach, dat bij Armeniërs en Tataren in een reuk van hei- 
ligheid staat. Opmerkelijk intusschen is het, dat terwijl de bijbelsche over- 
levering van geslacht tot geslacht bewaard gebleven is, den naam van den 
berg zelve bij de hier wonende stammen verloren ging. De Armeniër noemt 
hem Massis-Lern, de Tataar Aghrij-Dagh ( Lern en Dagh beteekenen bei- 
den »berg”). Alleen de kloosterlingen uit het klooster Etschmiadzin heb- 
ben den ouden naam blijven gebruiken. 
De meeste afbeeldingen van dezen berg zijn te eenenmale onjuist. Ge- 
woonlijk toch wordt hij voorgesteld als een steil oprijzende kegel en 
hier zijn het geen steile wanden , maar langzaam glooiende hellingen , 
die aan dit berggevaarte zulk een indrukwekkend aanzien geven. Aan den 
westelijken voet strekt zich een vlakte uit, die verscheiden kilometers breed 
is en zich langs de N. en O. tot aan de Z.O.-zijde van den berg voortzet. 
Zoowel naar het W. als naar het Z.O. en Z. loopen van hieruit bergkete- 
nen, doch die aan de Westzijde is door een diepe inzinking van den Ararat ge- 
scheiden en wanneer men uit het N.W. komt, zijn de laatstgenoemden door 
den berg zelven aan het oog van den beschouwer onttrokken. Geen hoogte, 
geen heuvel zelfs wordt nevens of voor hem gezien. Wellicht heeft geen 
enkele berg zulk een aanzienlijke betrekkelijke hoogte, daar deze niet min- 
der dan 4645 M. bedraagt, een hoogte, die noch door de op hoogvlakten 
zich verheffende reuzen der Cordillera ’s, noch door de woeste toppen van den 
Hhnalaya bereikt wordt. 
Het is niet moeilijk een denkbeeld te geven van den vorm van dezen 
berg. Hij bestaat uit twee kegels ; het grondvlak van den eerste is, in 
doorsnede, ongeveer 20, dat van den tweede 14 km. Tot op een hoogte 
van 2600 voet zijn zij te zamen verbonden ; dan scheiden zij zich in den 
grooten en den kleinen Ararat. Vooral in den aanvang is de glooiing 
zeer zacht; eerst op een hoogte van 1950 M. wordt zij steiler; de 
kleine Ararat, wiens hellingen een hoek van ongeveer 45° maken met het 
vlak der zee, loopt buitengewoon regelmatig op tot aan den zacht afgeronden 
top. De vormen van den grooten Ararat daarentegen zijn zeer onregelmatig. 
Op de West- en Zuidzijde verheffen zich zijn wanden hier en daar zelfs 
tamelijk steil om door terrassen te worden afgewisseld ; op de Noord- en Oost- 
zijde daarentegen is de helling even regelmatig als die van den kleinen Ararat 
en nog iets minder steil. Aan de Noordzijde gaapt een vreesselijke kloof, 
tot op een diepte van meer dan 5000 M. Daarin lag het klooster van 
St. Jacob en nog lager het dorp Aghurri ; in het begin van deze eeuw 
werden beiden door een bergstorting verwoest. In de bovenste helft 
der kloof ligt. een groote gletscher Een tweede, naar het schijnt veel 
kleiner gletscher strekt zich in een smalle voor naar het N.O. uit. Ook 
aan de Zuidzijde zag Baron Thielmann , aan wiens belangrijk boek wij 
bovenstaande beschrijving ontleenden, groote ijsmassa’s, zonder in staat 
te zijn hun richting en onderlinge samenhang te bepalen. Yan af een 
hoogte van 4352 M. strekt zich het gebied van de eeuwige sneeuw uit. 1 
1. Bar. Thielmann. Streifzüge im Kaukasus, in Persien und in der Aziatiscken Tiirkei. Leipzig. 
1875. 8o. S. 154—156. 
