10 
niets voortbrengen dan een paar soorten van braambeziën. Onder de 
granen, die hier worden verbouwd, moet in de eerste plaats tarwe worden 
genoemd, terwijl gerst als paardenvoeder wordt gebruikt. 
De dierenwereld toont sterke sporen van verwantschap met die van Zuid- 
Europa, maar nog meer met die van Syrië en Mesopotamië. Groote roof- 
dieren zijn er weinig ; het talrijkst zijn nog de panters. Verder vindt men 
er enkele beeren, wolven, hyena’s, talrijke kattensoorten en wilde honden. 
In de weinig bezochte streken zijn de jakhalzen vrij talrijk en nog menig- 
vuldiger zijn gazellen, herten, enz. Bij den landbouw worden de buffels 
gebruikt als trekdieren, terwijl de vrouwelijke exemplaren van deze dier- 
soort de bewoners van melk voorzien en aldus de plaats bekleeden van 
de koe, die daar slechts bij uitzondering gevonden wordt. Als lastdier 
staat ook hier, even als in het geheele Oosten, de kameel bovenaan. Bij 
het transport der goederen wordt er in de eerste plaats gebruik van ge- 
maakt. Evenwel zijn ook de paarden schoon en krachtig en de ezels veel 
vlugger en grooter dan in onze streken. De langharige Angora-geit kwam 
vroeger alleen op het Klein-Aziatisch hoogland voor ; tegenwoordig wordt 
ze ook in Perzië en Oost-Indië gevonden. Toch is de verbreiding van deze 
diersoort buitengemeen beperkt. In Klein-Azië bepaalt zich haar gebied 
tot een landstreek ten W. van den Kysil-Irmak, ongeveer 27500 □ km. 
groot; daarbuiten ontaardt de soort binnen ongelooflijk korten tijd. De 
inheemsche schapen kenmerken zich door een sterke ontwikkeling van de 
staart. 
Onder de vogelsoorten noemen we, in de eerste plaats : adelaars, valken, 
trapganzen, ooievaars, reigers, kwartels en andere ook in Europa bekende 
soorten. Buitengemeen groot is de rijkdom aan bontkleurige vlinders. De 
zeeën zijn rijk aan visch. Landschildpadden, hagedissen en kikkers zijn , 
in sommige streken, in groote massa’s voorhanden en bloedzuigers worden 
steeds van uit Smyrna bij menigte naar Europa uitgevoerd. 
Beschouwen we Klein-Azië uit een ethnographisch oogpunt, dan merken 
we in de eerste plaats op, dat dit gebied tegenwoordig het eigenlijke va- 
derland der Turken vormt. Alleen aan deze provincie dankt het Turksche 
Rijk zijn macht, om zijn Europeesch gebied, met zijn niet-Osmaansche meer- 
derheid in bedwang te houden. Zonder Anatolië zou het met die heer- 
schappij zeer spoedig gedaan zijn en hier, op Aziatischen bodem leeren wij 
den Turk, met al zijn eigenaardigheden eerst recht goed kennen. In geheel 
het Westelijk deel van Klein-Azië vormen de Turken verreweg de meer- 
derheid, doch ook hier hebben zij den kamp om het bestaan te strijden met 
andere volken, in de eerste plaats met de Grieken, en in het O. met an- 
dere stammen, zooais Armeniërs, Koerden en Lasen. 
De naam »Turk” wordt in Anatolië zorgvuldig vermeden. Onder dien 
naam toch verstaat men aldaar een deugniet, een vagebond, die nergens 
