lijk het is een schoone streek en voor de Perzen een waar paradijs. Vooreerst 
houden de rozen nooit op te bloeien en dit geeft de stad een middel van 
bestaan, dat tot een zekere welvaart geleid heeft. Voeg daarbij een heerlijk 
schoonen hemel, een zacht klimaat en — wat voor den Pers niet minder 
verrukkelijk is — een overvloed van lamsvleeseh. Is het wonder, dat dit 
alles de bevolking vroolijk en opgeruimd stemt ? Bij elke gelegenheid gaat 
dan ook de beker lustig rond en dans en zang zijn geliefkoosde uitspan- 
ningen. Ja Schiras zou een hemel op aarde kunnen zijn, zoo de inwoners 
zich slechts de hebbelijkheid wilden of konden afwennen, om elkaar over- 
hoop te steken. Maar oud en jong draagt een scherpen dolk bij zich, die 
bij een eenigzins heiligen woordenstrijd in den regel het slotwoord spreekt. 
Jammer dat hier niet een klein weekblaadje verschijnt ; het zou een heer- 
lijke rubriek »misdaden en ongelukken’’ kunnen hebben. 
In de genoemde provinciën mogen, op de hoogere deelen, nog ver- 
frisschende winden waaien, de lagere streken hebben gewoonlijk een af- 
mattend klimaat. In Juli stijgt de thermometer geregeld tot 30°, soms tot 
48° R. Die temperatuur heerscht ook langs de Perzische golf, waar een 
paar zeer goede zeehavens gevonden worden. De belangrijkste handelsplaats 
is Aboeshir of Bender Boeshir. Aan den ingang van de golf in Straat 
Ormus, ligt de woeste rots van Ormus, waarop eenmaal een schitterende 
koopstad zich verhief. In de provincie Kuman, die zich, in Noord-Oostelijke 
richting, tot Seistan uitstrekt, ligt de havenstad Bender Abbasi. 
In het N. O. van Perzië ligt de provincie Chorassan, een van de grootste 
van het geheele rijk. In 1858 werd dit gewest nauwkeurig onderzocht door 
een Russische expeditie onder von Kanikow en later werd het herhaaldelijk 
door Europeanen bereisd. De Oostelijke helft bestaat in hoofdzaak uit berg- 
land ; het Zuidelijk deel daarvan draagt den naam van Koehistan. Tusschen 
die verschillende bergketenen in , strekken zich, zoowel naar Afghanistan 
als naar het Westen, groote woestijnen uit. 
In het N., waar we Meschhed, een der meest belangrijke steden van 
Iran vinden , loopen tot aan den Zuid-Oostelijken oever van de Kaspische 
Zee, bergketenen, voortzettingen van den Hinduh-Kuh in Afghanistan. 
In deze streken vindt men overal de sporen van den laatsten hongers- 
nood. Bovendien worden de bewoners gekweld door een doodelijke angst 
voor de Turkomannen ; want de zwakke Perzische regeering is niet in 
staat, om aan hun roofzuchtige invallen paal en perk te stellen. 
Wat de hier telkens wederkeerende hongersnooden aangaat, dezen schijnen 
werkelijk boven alle beschrijving vreeslijk te zijn, maar waardoor deze nu 
eigenlijk ontstaan is niet recht duidelijk, daar Dr. Bellew verzekert, dat de 
bodem goed besproeid en zeer vruchtbaar is en voldoende oogsten oplevert. 
Doch zoo hevig was de hongersnood de laatste maal, dat zij zelfs de in- 
derdaad belachelijke vrees voor de Turkomannen overwon. Bij hoopen 
gingen de bewoners van Meschhed voor hunne deuren zitten, in de hoop 
van gevangen genomen te zullen worden door de Turkomannen. En dit 
zegt heel wat, want ieder , zonder onderscheid van leeftijd en geslacht, 
worden op een zekeren losprijs gezet ; wordt deze niet voldaan, dan werden 
zij tot voor korten tijd naar de slavenmarkt van Khiwa gevoerd. Vambery 
heeft ons in levendige kleuren afgemaaid , hoe de Perzische slaven door 
