70 
Armenië. In deze provincie ligt het groote Urumia-meer en niet ver van 
daar verheft zich, in een woeste vlakte, ter hoogte van 1507 M. boven den 
zeespiegel, Tebrus (100000 inw.), de hoofdstapelplaats voor den Perzischen 
handel met Europa. 
Na aldus de verschillende gewesten van Perzië beschouwd te hebben, 
blijft ons nog over een vluchtigen blik op de bevolking te slaan. Het be- 
langrijkst bestanddeel wordt gevormd door de Nieuw-Perzen of eigenlijke 
Eraniërs, die in Turkestan, Oost-Iran en Afghanistan Tadschiks genoemd 
worden. In West-Iran noemt men ze Tats. Hier wonen ook Armeniërs , 
Koerden en Turksche stammen, Turkomannen of Turkmenen, zooals de 
Kara-Goslii, tusschen Teheran en Hamadan. Vooral in de Noordelijke 
deelen komen Iran en Toeran sterk gemengd voor. Daar kan men dan 
ook overal met het Turksch terecht. Meer zuidelijk daarentegen, zooals in 
de provincie Pars, zijn de Turken niet doorgedrongen. 1 . 
De Perzen hebben den Islam aangenomen, doch daar zij sjiiten zijn, 
dragen zij den Sunnitischen Turken een hartelijken haat toe. Een verge- 
lijking echter tusschen deze beide volken valt niet in het voordeel van de 
eersten uit. De Pers kleedt zich veel weelderiger ; dikwijls draagt hij een 
»dschube” d. i. een opperkleed, dat ƒ 300. — tot / 600. — kost. Die kos- 
ten vinden zij op andere zaken en wel in de eerste plaats op hun onder- 
kleeren en zeep, zoodat zelfs rijke lieden zelden meer dan twee of drie 
hemden bezitten. In vergelijking met den Pers, is de Turk een model 
van zindelijkheid. De laatste toch beschouwd het als een schande, onge- 
dierte te hebben, terwijl de eerste in dit opzicht het »leven en laten leven’ ’ 
in toepassing brengt. De Turk geniet bij het gebruik van zeep en van 
sneeuwwitte handdoeken, de Pers besmeert zijn handen, nagels en wangen 
met geel poeder. Beiden begrijpen, dat daar waar de natuur ons tien 
vingers en evenveel nagels schonk, men messen en vorken ontberen kan, 
maar de Turk is gesteld op zijn servet en zijn lepel, de Pers houdt zich 
ook met deze luxe- artikelen niet op. Ook de vrouwen zijn evenmin zin- 
delijk, noch op haar huisraad, noch op haar kleeding en binnenshuis zien 
zij er tamelijk onooglijk uit. Door trouwloosheid en valschheid steekt 
de Pers zeer ongunstig bij den Turk af. De openbare wandelplaatsen, 
zoo karakteristiek in Constantinopel, mist men in Teheran en Ispahan, 
het genot van het zalig niets doen, dat de Turken daar smaken is den 
Perzen onbekend. Daarentegen zwelgen de laatsten — jong en oud — op 
hun woeste drinkgelagen en zelfs de vrouwen nemen aan deze, voor Ma- 
homedanen goddelooze uitspattingen, een ruim aandeel. Vergelijkt men 
verder Constantinopel en Teheran, dan springt het onmiddelijk in het 
oog, dat de openbare gebouwen in de eerste stad veel rijker en sierlijker 
J. Nicolas de Chanijkow. Memoire sur 1’ethnographie de la Perse. Paris. 1866. i°. 
