84 
De belangrijkste stad van Turkestan is het in het Zuidelijk deel gelegen 
Merw. Zij telt 80000 tenten en is omgeven door een sterken muur, deels 
uit tegels, deels uit leem opgeworpen en voorzien van torens en grachten. 
Midden door de stad — of liever legerplaats — stroomt de woestijn rivier 
Murghab , die wat verder in het N. in de woestijn doodloopt. Met het 
oog op de ligging der stad is het vrij natuurlijk, dat de Bussen besloten 
hebben zich van deze legerplaats meester te maken. *. 
Het land der Turkomannen strekt zich, in Noordelijke richting, uit tot 
het meer van Aral, in de oase van Khiwa, aan den Amoe. De grenzen 
van dit gebied op te geven is nagenoeg ondoenlijk. In het N. en O. toch 
is het omgeven door steppen en woestijnen, wier bevolking, uit nomaden 
bestaande, alleen dan haar land als een onderdeel van Khiwa beschouwt, 
wanneer zij daar voordeel in ziet. Men kan ongeveer de volgende grenzen 
aannemen : in het N. een klein gedeelte van de Zuidkust van het meer 
Aral, in het NO. en O. de Amoe-Derja; in het W. en NW. loopt de grens, 
over eene lengte van 150 km., langs den linker oever van den Amoe, door 
woestijnen, die afgewisseld worden door breede strooken stuifzand, zout- 
poelen, en moerassen en door steppen, waarop de nomaden hunne kudden 
weiden. Midden in dat onherbergzame land ligt de zoogenaamde oase van 
Khiwa, die zich uitstrekt van de stad Pitujak tot aan Kungrad. Dit ge- 
bied, dat grootendeels op den linkeroever van den Amoe ligt, wordt be- 
woond door dat deel der bevolking van het khanaat, dat vaste woon- 
plaatsen heeft. 
Deze streek wordt door den snelvlietenden Amoe doorstroomd. Daar deze 
stroom volstrekt geen zijrivieren heeft, moet de bodem op kunstmatige wijze 
besproeid worden. Yan Pitujak af begint dan ook een net van kanalen, 
dat zich over het geheele land uitstrekt. De Amoe is de eenige bron van 
vruchtbaarheid voor de oase van Khiwa. Yan daar dat zoowel gebrek als over- 
vloed van water in deze rivier het land met de grootste gevaren be- 
dreigt. Tegen gebrek aan water is natuurlijk niet te doen , doch het 
gevaar voor overstroomingen heelt men trachten te keeren door het op- 
werpen van een dijk langs den geheelen linker-oever der rivier. Door dezen 
dijk heen loopen buizen, die de kanalen van water voorzien. Op hooger 
gelegen plaatsen heeft men op allerlei wijzen het water naar boven ge- 
voerd. Omdat het gebied op den rechter-oever der rivier veel moeilijker 
te besproeien en te bewerken is, dringt zich de bevolking op den linker- 
oever samen. 
Het klimaat van deze streek komt overeen met dat van alle steppenge- 
bieden ; , de zomers zijn er drukkend heet en ’s winters daalt de thermo- 
1. F. van Hellwald. Centralasiën. Landschaften und Völker in Kaschgan, Turkestan, Kashmir 
und Tibet. Leipzig. 1875. 80. S. 280—332. 
