93 
Tot de diepe Aralo-Kaspische inzinking behoort de Kirgiezen-steppe, 
die zich gemiddeld tot een hoogte van 100 M verheft en uit een golvend 
terrein bestaat, dat met zeer langzame hellingen afloopt. Hier en daar 
echter stoot men op diepe en breede kloven, die de steppe doorsnij- 
den. In de geheele steppe is geen boom of struik te ontwaren, die 
voor het oog een rustpunt aanbiedt ; zij heeft het voorkomen van een 
onafzienbare zee, welker golven plotseling verstijfd zijn. Alleen het Mu- 
chad-Scharisch gebergte, een voortzetting van den Ural, dat de steppe 
in een richting van het Noorden naar het Zuiden doorloopt , brengt 
eenige afwisseling aan , doch de hoogste top daarvan — de Aïruk — is 
nauwelijks 30 M. hoog. Het bergachtig gedeelte der steppe bestaat uit 
porfier, waartusschen lood-, koper-, zilver- en, op enkele punten, ook 
goud- aderen loopen. Langs den lrtisch treft men ook steenkoolbeddingen 
aan. 
Op ongeveer 49° NB. schijnt zich door deze steppe een grondverheffing 
uit te strekken, die niet alleen de bronnen van den naar het N. stroomen- 
den lrtisch bevat, maar ook die van de talrijke steppenrivieren, die een 
Zuidwestelijke richting nemen en zich in het woestijnzand verliezen. Op 
deze breedte treffen we dan ook eenige weinig beteekenende hoogten aan, 
zooals de Arkat, de Aldschan, de Karkaraly en de Kent-Raslijk. Het hoog- 
ste van allen is de Tschingiz-Tau , met een gemiddelde kamhoogte van 
1300 M. Deze keten scheidt de woeste lrtisch -Steppe van de Balkasch- 
inzinking. Verder op liggen de Ak-Tau , d. i. »wit gebergte”, de Kur- 
gentasch , de lange keten Ildighis en de loodrijke Ulu Tagh. 
Ten Z. van deze grondverheffing vormt een geheele reeks van op zich 
zelf staande meren de verbinding tusschen het Aral-meer en het Bal- 
kasch-meer • ook ten NO. van het eerstgenoemde meer liggen een me- 
nigte kleine waterbekkens, die veelal onderling verbonden zijn. En evenals 
dit het geval is met het Aral-meer, wordt ook bij de overigen het water- 
bekken steeds kleiner en vertoonen zij allen een zekere neiging om langza- 
merhand geheel uit te drogen. 
Onder al deze meren volgt dat van Balkasch, in belangrijkheid, op de 
Kaspische Zee en het meer Aral. Het heeft een oppervlakte van 22000 □ 
km. De Noordelijke en Noordwestelijke oevers verheffen zich terrasvormig. De 
Zuidkust daarentegen is vlak en moerassig, zoo zelfs, dat het niet gemak- 
kelijk is de grensscheiding tusschen land en water met juistheid aan te 
geven, Tusschen deze kust en de voorgebergten van den Ala-lau , d. i. 
»kustgebergte”, strekt zich de heuvelachtige zandstepppe Adschabainym- 
Ak-Kum uit , een voortzetting van de hongersteppe Bed-Pak-Dala, de 
Golodenaja-steppe der Bussen ; deze steppe scheidt Siberië van Turkestan. 
Ook het Balkasch- meer had vroeger een veel grooter uitgebreidheid. In 
Oostelijke richting toch liggen, te midden van zandsteppen, die zeer ge- 
makkelijk als een voormalige zeebodem te herkennen zijn, zijn vroegere 
voortzettingen, de Sassyk-Kul en Ala-Kul. Nog in historische tijden maakte 
het Balkasch-meer met laatstgenoemde waterbekkens één geheel uit. 
