deze rivieren zich ten eenenmale van het overige deel van Azië en kan 
gevoegelijk, te zamen met het Noordelijk deel van Amerika , tot het arktisch 
gebied gerekend worden. 
Bijna nergens strekken zich de bosschen tot aan den oever van de IJszee 
uit. Op het woudgebied volgen groote steppen, hier en daar door heuvel- 
ruggen doorsneden, en deze zijn weder van de zee gescheiden door de 
toendra’s, die we reeds in het N. van Rusland leerden kennen. 
Naarmate men meer noordelijk komt, wordt, zooals van zelve spreekt, 
de temperatuur steeds lager en de bodem steeds meer ongeschikt voor 
bebouwing. Hiermede gaat een afneming van het aantal bewoners gepaard. 
Vinden we in de zuidelijke deelen nog een wat talrijker bevolking, met 
vaste woonplaatsen , in het N. treffen we alleen nomaden-stammen aan > 
zooals de Samojeden, de Ostiaken , de Korjaken, de Jakoeten , de Joeka- 
gieren, de Toengoezen en de Tschoektschen. 1 
Wanneer de reiziger de oostelijke hellingen van het Uralisch-gebergte 
afdaalt , strekt zich voor zijn blik een uitgebreide vlakte uit, evenals de 
Oceaan onmetelijk en onoverzienbaar. Gewoonlijk betreedt men deze vlakte 
te Jekatherineriburg, een stad met 30000 inwoners, aan den Isset, een zij- 
rivier van den Tobol , welke laatste zich, bij de stad Tobolsk, met den 
lrtysch vereenigt. 
Van uit deze stad loopt een karavaanweg in noordelijke richting naar 
Tomsk , in zuidelijke richting naar Semipolatinsk. Van dezen weg wordt 
een druk gebruik gemaakt, ook door Europeesche reizigers. Zoo werd hij 
o. a. in 1876 bereisd door Dr. Otto Finsch, Dr. A. C. Brehm en Graaf 
Waldburg-Zeil. Wanneer men het stadje Tjumen achter den rug heeft , 
strekt zich een uitgestrekte heide voor het oog uit, die slechts hier en 
daar door kleine bosschen van jDÏjnboomen afgewisseld wordt. Bij Jalute- 
rowks trekt men den Tobol over en omstreeks 170 km. verder betreedt 
men de steppen. In den beginne vindt men nog berkenbosschen , moe- 
rassen en groote meren en eerst op den hoogen rechteroever van den lrtysch 
krijgt de vlakte ten volle het karakter van een steppe. Zoo komt men te 
Omsk aan den lrtysch, een zeer belangrijke linkerzij rivier van de Obi. Deze 
stad, die een buitengewoon groote oppervlakte beslaat, telt omstreeks 30000 
inwoners. Het is een met wallen omgeven vesting; de huizen zijn in den 
regel van hout ; alleen de gouvernementsgebouwen zijn van steen opgetrok- 
ken. De stad bezit eenige kerken en een groote moskee voor de Bascli- 
kieren en Kirgizen, die hier in een vrij groot aantal voorkomen. 
Ten O. van Omsk krijgt de steppe meer en meer het aanzien van een 
prairie. De bodem is golvend en met kort gras bedekt. Hier vinden tal- 
rijke kudden runderen, paarden, schapen en geiten hun voedsel. Ojr som- 
mige punten ontdekt men zoutplanten. Intusschen onderscheidt zich de steppe 
in één opzicht gunstig van de prairiën ; het is door de groote meren , die 
1. Daniël. Handbuch der Geographie 1 S. 414 — 419. 
