101 
men er aantreft, waaraan zwermen van eenden, zwanen en meeuwen le- 
vendigheid bijzetten. 
De weg van Omsk voert langs de Kozakken-linie , die vroeger als ver- 
dedigingslinie tegenover de Kirgizen diende. Zoo telt het district Paw - 
lodar b.v. 6000 Kozakken en 103000 Kirgizen. De meeste Kirgizen wo- 
nen op den linkeroever van den Irtysch ; velen hunner echter brengen den 
winter , als bedienden , in de Kozakken-dorpen door. De laatsten spreken 
allen Kirgizisch , een dialect van de Tataarsche taal, doch slechts weinig 
Kirgizen spreken Russisch. De dorpen der Kozakken onderscheiden zich 
gunstig van die der Russen ; ze zien er vroolrjker en netter uit en ook de 
bewoners hebben een beter, een meer welvarend voorkomen. Die Kozakken 
betalen geen belastingen ; daarentegen moeten zij zelve voor hunne paarden 
en kleederen zorgen. Elk dorp staat onder een »ataman,” die met de 
opvoeding der jeugd belast is. Yele dorpen bezitten een net kerk- en 
schoolgebouw. 
De Kozakken bezitten groote kudden vee en houden zich ook met land- 
bouw bezig , doch daarvan merkt men niet veel, daar hunne landerijen 
meestal op 7 a 8 km. afstand van de dorpen verwijderd liggen. Langs den 
geheelen weg van Omsk naar Simipolatinsk ziet men de vilten tenten der 
Kozakken en hunne grafheuvels, die er als kleine houten , vierkante hui- 
zen uitzien. 
Vooral de veeteelt is zeer belangrijk. De kudden der Kozakken worden 
geweid door bereden herders, waarvan sommigen op ossen rijden, die zij, 
even goed als paarden, in galop weten te zetten. 
Simipolatinsk telt 9000 inwoners, waaronder 7000 Tartaren en in het 
geheel geen Kirgizen ; het bezit twee kerken en zeven moskeeën. De hui- 
zen zijn meestal van hout, de straten breed en ongeplaveid. 
Van hieruit voert de weg, van het meer zuidelijk gelegen Sergiupol, 
over het Arkat-gebergte, een woeste, grootsche granietmassa, die zich, van 
uit de boomlooze steppe, stijl verheft tot een hoogte van 400 M. 
Deze bergstreek is het vaderland van het Argali-Schaap (Ovis Ammon), 
een reusachtig bergschaap, met verbazend groote, gekronkelde horens , die 
1 — 3 M. lang worden. Het heeft veel van den steenbok en de gems en 
door zijn vlugheid is het hoogst moeilijk te krijgen. 
Te Sergiupol krijgt men voor het eerst de sneeuwtoppen van den Tarba- 
gatai in het oog. Van hieruit leidt de weg langs den noordelijken voet 
van den Ala-Tau. In de nabijheid van dit gebergte krijgen de steppen een 
ander aanzien ; de uitgestrekte grasvelden worden hier op een aangename 
wijze afgewisseld door rabarber- en andere planten en vooral door de prach- 
tige, roode pioeni-rozen. Groote kudden van kameelen, paarden, runderen 
en schapen geven levendigheid aan het landschap. 
Verder op volgen zoutsteppen ; daar zinken de paarden tot over de enkels 
in den met een witte zoutkorst bedekten bodem; tal van wonderbare lucht- 
spiegelingen vertoonen zich aan den horizon en de temperatuur is hier 
buitengemeen hoog. De planten hebben een bleekgroene kleur. Hier 
ziet men niet alleen trapganzen, wouwen en steenarenden , maar ook zeer 
zonderlinge vogelsoorten zijn aan de steppe eigen, zooals het zandkoen ? do 
turtur gelastes en de Alpen-leeuwerik, 
