102 
Bij den Ala-Kul trekt men voorbij groote rietbosschen , waarin de Kir- 
gizen, gedurende den winter, beschutting zoeken tegen de sneeuwstormen. 
Eindelijk krijgt men van een heuveltop het meer in het oog ; het strekt 
zich uit als een onafzienbare, blauwe vlakte, aan de achterzijde begrensd 
door den Tarbagatai. Ten Z. wordt de blik bepaald door den Ala-Tau , 
die met zijn talrijke terrassen en Alpenmeren een heerlijk schoon land- 
schapsbeeld aanbiedt, en het vruchtbare Semirjetschensk, d. i. »Zevenstroo- 
menland”, rijkelijk van water voorziet. 
De lengte van den Ala-Tau bedraagt 320 Km., zijn kamhoogte 1950 M., 
terwijl zijn hoogste top zich tot 3900 M, verheft. Naar het Z. toe staat 
hij in verbinding met het lren Chabirgan-geöergte, naar het W. daalt hij 
langzamerhand af naar de inzinking van het Baikal-meer. De belang- 
rijkste vertakking van dit gebergte is de Kopalketen, die in paralelrichting 
loopt. In Zuid-Westelijke richting vindt deze keten een voortzetting in 
het Alaman-gebergte en den Altijn-ymel, die zich tot aan de Ili voortzet, 
doch zich nergens boven de sneeuwgrens verheft. De laatstgenoemde ke- 
ten verbergt belangrijke schatten uit het mineraalrijk , zilver, goud , koper 
en steenkool. 
In dit gebied vinden we het uitgangspunt van een zeer belangrijken 
karavaanweg naar China, de Chineesche stad Tschugutschuk , een verzame- 
ling van lage huizen, binnen wallen omsloten. Om van uit Tschugutschuk 
het Saistan-meer te bereiken, moet men den Targabatai overtrekken. Deze 
machtige granietketen loopt in parallel-richting over eene lengte van om- 
streeks 300 Km. en bereikt in den Taston (3466 M.) zijn grootste hoogte. 
Zelfs ’s zomers zijn de toppen van dezen keten met sneeuw bedekt en vooral 
van de noordzijde heeft dit gebergte een zeer indrukwekkend voorkomen. 
Het vormt de scheiding tusschen het gebied van het Saistan-meer in het 
N. en dat van den Sassijk-Kul en Ala-Kul in het Z. 
Van het eerstgenoemde meer loopt de weg door een woestenij, die be- 
groeid is met »dschi /’ d. i. een soort van gras, dat 1 M. hoog wordt. 
Hier en daar is die grasvlakte afgewisseld door half-uitgedroogde moeras- 
sen en zoutvlakten. Uit het Saistan-meer neemt de Kara- , d. i. Zwarte 
Irtisch, zijn oorsprong. Ten N. hiervan verheden zich de voorgebergten 
van den Altaï. 
Onder den naam van Altaï verstaat men niet zoozeer een bergketen, als 
wel een groote groep van bergen, die zich in allerlei richting uitstrekken 
tusschen den bovenloop van den Irtisch en de Jenisseï. Beter ware het 
dus niet van den Altaï, maar van het Altaïsch bergland te spreken. 
Deze bergstreek is het brongebied van de meest belangrijke wateraders 
van het westelijk deel van Siberië. Hier toch ontspringen de Katunja en 
de Bija , uit wier vereeniging de Obi ontstaat. De talrijke ketenen van het 
Altaï-stelsel hebben in het Z. een parallel-, in het N. daarentegen een 
meridiaan-richting. De eigenlijke Altaï, die weinig meer dan */ 4 van de 
geheele groep vormt, strekt zich uit ten N. van den Buchtarma, een 
rechterzijrivier van den Irtisch, tusschen het zoogenaamde Slangen-gebergte 
— Smeinogorsk — en het romantische meer Altijn-Kul. 
Beschouwen we dit belangrijke bergstelsel wat nauwkeuriger. Het meest 
westelijk verheft zich de Russische of Kohjwansche Altaï , een waar erts- 
