lil 
Het geheele eiland wordt doorsneden door een heuvelrug, die zich tot 
een hoogte van 620 M. verheft. Op die grondverheffing ontspringen een 
aantal rivieren, die, zooals van zelf spreekt, een zeer korten loop hebben. 
Onder de voortbrengselen van het eiland moeten steenkolen in de eerste 
plaats genoemd worden. Reeds op verschillende punten worden de mijnen 
ontgonnen en ofschoon zij in kwaliteit voor de Engelsche kolen moeten 
onderdoen, staan ze toch boven de Australische en Japansche. Ook de 
uitgestrekte bosscben kunnen mettertijd belangrijk worden. De inheemsche 
bevolking leeft van jacht, visscherij en robbenvangst. Landbouw kan er 
niet gedreven worden, daar de granen er niet tot rijpheid komen. Wel 
echter worden er eenige groenten gewonnen en ook veeteelt kan er met 
tamelijk goed gevolg worden uitgeoefend. 
De bevolking wordt geschat op 9000 zielen, waarvan '/ 3 Russen , • bijna 
uitsluitend militairen , '/ 3 Chineezen, die vooral van visscherij leven, en */ 3 
inboorlingen — Giljaken en Aina’s. Aldus leeft 1 mensch op 5 □ Km. 
Het noordoostelijk deel van Siberië is bezet door de Nomaden-stammen 
der Jakoeten, Joekagieren, Korjaken en Tschoektschen. De voornaamste 
rivier in dit uitgestrekt gebied is de Lena , wier bronnen niet ver van 
het Baikal-meer liggen. Na de uit het oosten komende Witim te heb- 
ben opgenomen , stroomt zij ongeveer in den vorm eener S. Lager op 
ontvangt zij het water van de Olekma en van den machtigen Aldan en 
ontlast zich, na een zeer aanzienlijke delta gevormd te hebben, in de Noor- 
delijke IJszee. 
Aan deze rivier ligt, niet ver van de monding van den Aldan, de stad 
Jakoetsk, de gewichtigste stad van noord-oostelijk Siberië. 
Behalve de Lena voeren nog een aantal kleinere stroomen hun water 
naar de Noordelijke IJszee. Ten W. van genoemde rivieren vinden we de 
Cliatanga, de Andbara en de Olenek , ten O. de Jana, de lndigirka en 
de Kolijma. 
Tegenover de delta van de Lena ligt, in de Noordelijke IJszee, de eilan- 
den-groep van Nieuw-Siberië, een woest en somber poolgebied. In het 
oosten eindigt Azië in het schiereiland der Tschoektschen, dat besproeid 
wordt door de Anadir, die in de Behring-zee uitloopt. 
Onder de volksstammen, die het noord-oostelijk deel van Azië bewonen, 
zijn de belangrijksten de Tschoektschen, de Korjaken en de Jakoeten. 
Onder de eersten onderscheidt men de eigenlijke Tschoektschen, die langs 
de kusten der IJszee wonen en van jacht en visscherij leven, en de ren- 
dier- Tschoektsch en, die met de naburige Korjaken nauw verbonden zijn. 
Bij al deze volken staan de Schamanen of toovenaars hoog in eer en 
het is een feit, dat door vele bevoegde beoordeelaars bevestigd is, dat de 
laatsten volstrekt geen bedriegers zijn, maar zelve zeker aan hun kunst 
gelooven en dus tot de bedrogenen belmoren. Zoowel door hun voorko- 
men als door hun doen en laten maken de rendier-Tschoektschen een zeer 
