113 
4800 M. De vuurspuwende bergen zijn een der meest sprekende voor- 
beelden van rij-vulkanen en vinden hun voortzetting op de Kurïllen, die 
de verbinding vormen tusschen dat schiereiland en Jesso, het Noordelijkste 
der Japansche eilanden. 
In tegenstelling met de Oostkust, bestaat het westelijk deel van Kam- 
schatka uit laag heuvelland, terwijl het binnenland door een midden-ge- 
bergte wordt ingenomen. De belangrijkste plaats van het schiereiland is 
Petropawlowsk, aan de Awatschabaai, een van de veiligste havens op aarde. 
Slechts eenmaal per jaar bestaat hier postgemeenschap met Rusland. 
Tot dusverre waren de schilderingen, die van Kamschatka gegeven wer- 
den, alles behalve uitlokkend. Anders is dit met de beschrijving van Dr. 
Kennan, ja hij schildert het schiereiland vol enthousiasme. Nu was hij 
aldaar in het gunstigste jaargetijde, in September. Dan is de hemel hel- 
der blauw en de zon kleurt de besneeuwde bergtoppen met een schoon 
rozenrood. En vooral het punt, waar de reiziger zich ophield, bood een 
zeldzaam grootschen aanblik. Yoor hem verhief zich de Koriatskoi , 3512 
M. hoog. Niet ver van daar stoot de Roselkoi een kolom van rook 
en dampen uit. Tien km. ter zijde teekent zich de eveneens rookende 
Willutschinski-piek scherp tegen den hemel af. Langs de oevers van 
stroomen en beken heerscht een plantengroei, welke die van de tropische lan- 
den bijna in weelderigheid evenaart. Tusschen het krachtige gras verhef- 
fen allei'lei bloemen haar veelkleurige hoofden. Een opmerkelijke bloem is 
de zoo zeldzaam voorkomende zwarte lelie van Kamschatka. In de dalen 
vindt men een menigte verspreide boschjes, terwijl hier en daar de hellin- 
gen der bergen met uitgestrekte wouden van naaldboomen bedekt zijn. 
De Kamschadalen zijn in alle opzichten onderscheiden van hun naburen 
de Korjaken en de Tschoektschen. Hun huidskleur is donkerbruin , hun 
gelaat vlak en breed, de jukbeenderen steken ver vooruit, de kleine oogen 
liggen diep in het hoofd ; zij hebben lang, zwart haar, weinig baard en 
kleine handen en voeten. Over het algemeen zijn zij goed geproportion- 
neerd, alleen wordt hun figuur ontsierd door een overmatig embonpoint. 
Gedurende den zomer visschen zij, of beter gezegd maken zij jacht op 
de zalmen, die de rivieren opzwemmen. Zij dooden ze namelijk met spe- 
ren. Zij verbouwen rapen, aardappelen en rogge en drijven met de Russen 
eenigen ruilhandel, daar zij de buit gemaakte pelzen tegen thee en suiker 
inruilen. Ook leggen zij zich op de veeteelt toe, in zooverre althans, dat 
zjj er runderen op na houden. 
De huizen zijn vooral van binnen uiterst zindelijk. De wanden, het dak 
en de bodem bestaan uit ruwe, maar sneeuwwitte berkenplanken, de ven- 
sters zijn met gordijnen voorzien. Het eenige wat er aan ontbreekt is een 
behoorlijke ingang, want de deuren zijn zoo laag, dat een vreemdeling , 
die niet aan die gymnastische oefeningen gewoon is, er op handen en 
voeten doorheen moet kruipen. Hun dorpen zijn altijd door boomgroepen 
omringd en liggen aan den oever van een vischrijke rivier. In het midden 
staat een kerk, in Kamschatko-Bizantijnschen stijl gebouwd, want alle Kam- 
schadalen hebben het Christendom aangenomen. Behalve het naar hen 
genoemde schiereiland, bewonen zij ook nog eenigen der Kurillen. 
8 
