116 
van 16891729 mannen en 16408946 vrouwen; in dat zelfde jaar waren 
290836 jongens en 278198 meisjes geboren, terwijl 208092 mannen en 
197312 vrouwen stierven. 
Naar het schijnt waren de Aino’s de oorspronkelijke bewoners van Ja- 
pan. De tegenwoordige bevolking is waarschijnlijk van het Aziatisch vaste- 
land afkomstig. De Aino’s werden bij de komst van de latere bewoners ge- 
deeltelijk naar de noordelijke eilanden tei'ug gedrongen, gedeeltelijk beschaafd 
en met de veroveraars vermengd. De sporen van de inmenging der Aino’s 
zijn het duidelijkst waar te nemen in het noordelijk deel van het eiland 
Niphon, waar zij het langst stand hielden en waar ook het gouvernement 
steeds de meeste moeielijkheden had door binnenlandsche onlusten en be- 
roeringen. 
De Aino’s vormen de inheemsche bevolking der Kurillen, van Sachalin 
en van Jesso. Zoo al niet identisch met, dan toch zeer nauw verwant aan hen 
zijn de Giljaken, de bewoners van de tegenover Sachalin gelegen kuststre- 
ken. Hier schijnen zij, ten Z. van de Amoer, de oorspronkelijke bevolking 
te hebben uitgemaakt, doch door het aanhoudend opdringen der Zee-Toen- 
goezen of Lamoeten, werd hun gebied steeds kleiner. De Aino’s staan op 
een zeer lagen trap van ontwikkeling. Er zijn er zelfs, die hen voor ge- 
heel onvatbaar voor beschaving houden, eene meening, die echter door vele 
anderen wordt tegengesproken. Zoo verzekert kapitein Blakiston, dat de 
Aino’s voor ontwikkeling buitengemeen vatbaar zijn en gretig elke gele- 
genheid om zich te ontwikkelen aangrijpen. In elk geval schijnen zij bij 
aanraking met meer beschaafde volken onvermijdelijk ten onder te gaan. 
Hierin komen alle deskundigen overeen. En wanneer men daartegen mocht 
willen aanvoeren, dat dit proces in Japan reeds sedert tal van eeuwen 
voortduurt, dan vergete men niet, dat zij aldaar nog steeds gelegenheid 
gevonden hebben om naar het Noorden te wijken. Dan ook daar neemt 
hun aantal voortdurend af. 
Omtrent hun meerdere of mindere talrijkheid in het Japansche rijk loo- 
pen de opgaven zeer uiteen. De hoogste schatting is die van den heer 
von Brandt, die hun aantal in Jesso op 60000 aangeeft ; Sir Henry Parker 
geeft 25 — 30000 op, doch zelfs deze schatting is volgens St. John, een 
Engelsch marine-ofificier, veel te hoog. In elk geval werken beschaving, 
pokken en alcoholische dranken er toe mede, om hen van de aarde te ver- 
delgen. 
Zij houden zich veelal in afzonderlijke dorpen op, streng gescheiden van 
het overig gedeelte der bevolking, dat met diepe minachting op hen neer- 
ziet. Hoe laag zij hen schatten blijkt uit de mythe, volgens welke eene 
Japansche prinses, de vrouw van een mikado, in het voor-historisch tijd- 
perk verbannen zou zijn naar het toen nog onbewoonde Jesso en hoe uit 
hare samenleving met een hond de eerste Aino’s zouden ontstaan zijn. 
De Aino’s zijn klein van gestalte, hebben een donkere huidskleur, veel 
donkerder dan de overige bewoners van Japan, regelmatige gelaatstrekken, 
een goedig, innemend uiterlijk en doen in het algemeen meer denken aan 
Europeanen dan aan Aziaten. In tegenstelling met bijna alle overige vol- 
ken van oostelijk Azië hebben zij — zoowel mannen als vrouwen — een 
weelderigen haargroei. Het verhaal echter, dat zij over hun geheele li- 
