117 
chaam met grof, zwart haar bedekt zouden zijn, schijnt zeer overdreven te zijn. 
Krachtig zijn de Aino’s niet en hun levensduur is gering, daar slechts 
weinigen den 55jarigen leeftijd bereiken. De vrouwen zijn gewoonlijk zeer 
leelijk en vroeg oud. 
De gewone kleeding bestaat voor beide geslachten uit een rok van her- 
tenvel, die tot aan de knieën reikt en boven de heupen met een gordel 
wordt vastgesnoerd. 
Als had in dat opzicht de natuur nog niet genoeg gedaan, maken zich 
de vrouwen nog leelijker dan zij reeds zijn, door zich de lippen en wangen 
te tatoueeren, waarbij nog komt, dat velen der Aino’s aan walgelijke huid- 
ziekten lijden, die een gevolg schijnen te zijn van onreinheid. 
Behalve enkele ouderwetsche geweren, hebben zij als wapens bogen en 
vergiftigde pijlen. 
Zij zijn Fetisch-dienaars, ofschoon eenige Boeddhistische leerstellingen tot 
hen doorgedrongen zijn. Over hun taal, die alleen gesproken wordt, be- 
staan de meest uiteenloopende meeningen. 
Op Jesso en het ten noord-oosten daarvan gelegen eiland Kunaschir, zijn 
de Aino's door de Japanneezen volkomen onderworpen. Jaarlijks moeten 
zij hun meesters schatting op brengen, bestaande in pelzen en gedroogde 
visch. Alleen bij deze gelegenheid vertoonen zich eenigen hunner in de 
steden Matsmai en Hakodade, om visschen en pelterijen tegen rijst en jacht- 
gereedschappen in te ruilen. Ofschoon hun leven in het binnenland veel 
onafhankelijker is, houden zij zich toch bij voorkeur in de kuststreken op, 
omdat zij zich daar gemakkelijker voedingsmiddelen kunnen verschaffen. Bla- 
kiston zag hier en daar nederzettingen van Aino’s, die zich met landbouw 
bezig hielden en rapen, aardappelen en gerst verbouwden. ‘. 
Wat nu de tegenwoordige Japanneezen aangaat, deze behooren allen tot 
den Hoog-Aziatischen stam en nemen onder de volken, die daartoe behoo- 
ren, zoowel lichamelijk als verstandelijk, een zeer hoog standpunt in. Zij 
zijn slank en ofschoon ze kleiner zijn dan de Europeanen, winnen zij het 
toch van de Chineezen in grootte. Hun huidskleur is donker, de oogen 
staan slechts weinig schuin en vooral de mannen zijn gespierd en krachtig 
gebouwd. Ten opzichte van uiterlijke schoonheid bestaat bijna nergens 
zulk een in het oog loopend onderscheid tusschen de beide seksen. Terwijl 
het voorkomen van de mannen vaak terugstootend is, is een jonge Japan- 
sche vrouw, volgens het eenstemmig oordeel van alle reizigers, bepaald een 
aangename en innemende verschijning. Yelen harer geven dan ook in blank- 
heid de Europeesche vrouwen slechts weinig toe. 
De Japansche taal staat, volgens de laatste onderzoekingen, geheel op 
zich zelve ; zoo er met eenige andere taal verwantschap bestaat, zou het 
met de taal der Mandschoe’s moeten zijn. In de mond der vrouwen klinkt 
het Japansch even zacht en welluidend als het Italiaansch. Naar het 
schijnt, leert men het Japansch met niet meer moeite dan eenige Europeesche 
taal. Dat neemt echter niet weg, dat de uitspraak der Japansche woor- 
den den vreemdeling de grootste moeielijkheden veroorzaakt. Golownin, die 
twee jaren bij de Japanneezen in gevangenschap doorbracht, verhaalt hoe 
het hem, in weerwil van zijn onvermoeide pogingen, toch nimmer gelukken 
1. Ausland. 1873. No. 44. S. 75. No. 46. S. 911. 
