118 
mocht het Japansch uit te spreken, zonder het gehoor der Japanneezen te 
kwetsen. Daarbij komt nog, dat bijna elke provincie een afzonderlijk dia- 
lect heeft en dit wijkt meer af naarmate de gewesten verder van de hoofd- 
stad verwijderd zijn. Over het algemeen wordt de taal in Ningako het 
zuiverst gesproken. Eindelijk is het verschil in uitspraak van het vrou- 
welijk en mannelijk deel der bevolking niet gering. 
Op het eerste gezicht schijnt het Japansch aan velen een gemakkelijke 
taal toe om te leeren, daar het noch lidwoorden, noch geslacht, noch getal 
heeft. Maar dringt men wat dieper door, dan stuit men op zulk een aan- 
tal nuancen en fijne onderscheidingen, dat men al heel spoedig dat gemis 
begint te betreuren. 1 . Nog erger evenwel is het met de schrijftaal gesteld. 
Tot dusver zijn de Japannezen, voor zoover bekend is, het eenige volk, 
dat uit vrije beweging, zonder dwang van buiten, de schrijftaal, de lette r- 
k-unde, de wijsbegeerte en de zedeleer van een vreemd volk aannam. On- 
gelukkigerwijze echter namen zij al deze zaken van de Chineezen over en 
het Chineesche schrift behielden zij, zelfs nadat zij een phonetisch alpha- 
bet van 47 letters uitgevonden hadden. En het bleef niet bij een; een 
tweede werd uitgevonden en terwijl zij de Chineesche letters behielden , 
mengden zij er ook nog eenigen van aan die twee alphabetten ontleende let- 
ters onder. En eindelijk hebben zij voor de Chineesche letterteekens ook 
nog weder drie schrijfwijzen, waarvan de eerste in drukwerken, de tweede 
bij officiëele oorkonden, de derde als de dagelijksche schrijftaal gebruikt 
wordt. 
Eeeds Thunberg heeft opgemerkt, dat van alle volken der aarde de Ja- 
panneezen, door hun zeden en gewoonten, het naast bij de Europeane n 
staan. Die overeenkomst moet vooral daaraan worden toegeschreven, dat 
zij een zeer sterke neiging hebben, om het goede uit den vreemde zich eigen 
te maken. Aan veel aanleg paren zij een hooge mate van leergierigheid. 
Hun karakter biedt veel meer lichtzijden aan dan dat van eenig ander 
Mongoolsch volk; ’t spreekt echter wel van zelve, dat het ook schaduw- 
zijden heeft , waaronder valschheid , wantrouwendheid en listigheid in de 
eerste plaats genoemd moeten worden, terwijl zij ook niet vrij zijn van 
gelddorst en verregaande onzedelijkheid. Zoowel onder de hoogere als on- 
der de lagere standen zijn de Japanneezen in hooge mate hoffelijk en be- 
leefd. Ook dapperheid ontbreekt hun niet, ja zij zijn zelfs een bepaald 
krijgshaftig volk, dat zich kenmerkt door een buitengemeene doodsverachting. 
Hun sterk ontwikkeld eergevoel leidt niet zelden tot tweestrijden en hier- 
aan moet ook de eigenaardige gewoonte van »harakiri” of het opensnijden 
van den buik worden toegeschreven, eene gewoonte, die reeds sedert eeuwen 
in Japan bestaat. 
Van laatstgenoemd gebruik geeft Baron Heinrich von Siebold een uit- 
1. Euphemie von Kudriaffsky. Japan und seine Litterator. Ausland. 1875. No. 27. S. 
525-526. 
