120 
het bevreemdt hem en wekt een gevoel van de levendigste verwondering 
op. Onwillekeurig vraagt men zich zelve af, of dat alles nu werkelijk be- 
staat, of het maar niet een droom is, een vertelling uit de «Duizend en 
één nacht”. Want het leven en zijn des volks in Japan verschilt hemels- 
breed van dat der Europeanen. 
Een schrijver, wiens mededeelingen trouwens niet altijd onvoorwaardelijk 
kunnen aangenomen worden, zegt dat alles een vroolijk, opwekkend voor- 
komen heeft. In Japan lacht alles , de menschen, de planten, de hemel. 
De eersten zijn te allen tijde in een onverstooorbaar goede luim, daarbij 
zorgeloos, lichtzinnig en uiterst beleefd. En dit geldt niet alleen voor de 
hupsche meisjes, die in de theehuizen de gasten bedienen, maar evenzeer 
voor de dragers van den palankijn , waarop de reiziger tegelijk met zijn 
bagage vervoerd wordt. Ja, de Japansche bedelaar tracht niet, zooals de 
onze, door zuchten en jammeren het medelijden zijner medemenschen op te 
wekken, maar veeleer door allerlei grappen en dwaze vermommingen rijke 
aalmoezen te verwerven. Allen zoeken verpoozing van bun arbeid door 
lustig als kinderen te spelen. Onze berichtgever zag eens drie geslachten 
— vader, zoon en kleinzoon — zich amuseeren met het oplaten van een 
bont geschilderden draak. Op vuurwerk zijn alle Japanneezen bepaald ver- 
zot ; ze steken het somtijds zelfs op klaarlichten dag af. 
In elke stad vindt men een kwartier, waar alles op ontspanning en ver- 
maak is ingericht. In de hoofdstad telt dat kwartier 394 theehuizen. Dan 
ook huizen van ontucht vindt men in alle Japansche steden en ook daar 
fladderen nachtvlinders rond met geblanket gelaat, vergulde lippen en zwart 
geverwde tanden. 
Recht vroolijk gaat het overigens in de Josiwara’s — aldus heeten die 
kwartieren — toe. Tot laat in den nacht trekken goochelaars, acrobaten, 
liedjeszangers, enz. door de straten rond en geven voorstellingen in de 
open lucht. Tegen een geringe entrée kan men ook een theater bezoeken, 
dat er echter ook weer geheel anders uitziet dan onze theaters. Immers, 
zoowel in het parterre en de loges, als op de galerijen, ligt het publiek op 
den grond. Midden in het parterre bevindt zich een verhevenheid, ongeveer een 
meter hoog, die het tooneel der handeling is en waar de tooneelspelers 
op en afgaan, daar er geen coulises zijn. Wel echter heeft men een ach- 
tergrond ; deze bestaat uit een draaiende schijf. Terwijl nu het eene tooneel 
wordt afgespeeld, wordt aan de andere zijde van die schijf de decoratie voor 
het volgende aangebraeht. Men draait vervolgens de schijf even om en een 
stad of binnenhuis heeft plotseling voor een bloeienden tuin plaats gemaakt. 
Het orkest is samengesteld uit eenige meisjes, die de woorden der tooneel- 
spelers met de schrille tonen der Japansche luit begeleiden. De verlich- 
ting is in hooge mate armelijk ; hiertoe toch bezigt men rollen papier met 
talk besmeerd, die zeer weinig licht en heel veel rook geven. Treedt nu 
een gevierde tooneelspeler op, dan wordt hij extra geïllumineerd. Een kleine 
jongen komt achter hem aan met twee toortsen en gedurende zijn geheele 
spel houdt hij hem dezen voor den neus, wat een allerkomischt effect maakt. 
Ofschoon een Europeaan natuurlijk niets van het spel begrijpt, zijn er toch 
enkele passages, die hem maar al te duidelijk en door en door gemeen zijn. \ 
1. Schwab. Merkur. 14 Jan. 1875. 
