121 
Onder de openbare vermakelijkheden neemt in Japan het worstelen een 
eerste plaats in, ja zelfs genieten de worstelperken nog grooter populariteit 
dan de schouwburgen. De liefhebberij daarvoor slaat soms over tot een 
waanzin, die aan de zucht der Spanjaarden tot stierengevechten herinnert. 
De Japannees bezit een overdreven genotzucht. Is het zalig dolce far 
niente ’s avonds ingetreden, dan is zijn eerste behoefte een bad. Want om 
zindelijkheid te beoefenen, heeft hij niet gewacht op de invoering der Eu- 
ropeesche beschaving. In de meer welvarende standen heeft ieder in zijn 
huis een afzonderlijke badkamer, doch de behoeftigen behelpen zich met 
de openbare baden en de inrichting van dezen is van dien aard, dat zij, uit 
een Europeesch oogpunt beschouwd, den toets van zedelijkheid niet kunnen 
doorstaan. Immers, meisjes en vrouwen baden gemeenschappelijk, zonder 
zich in het minst te storen aan de nieuwsgierige en onbescheiden blikken 
der voorbijgangers, die van de straat af het schouwspel ongehinderd kun- 
nen gadeslaan. Ja, zelfs gaan mannen en vrouwen in hetzelfde bad. Toch 
is daarom de Japannees niet onzedelijker dan andere volken en hij zou 
vreemd opzien, wanneer men hem vertelde, dat hij, door deze ongemanierde 
wijze van baden, zich aan onzedelijkheid schuldig maakt. 
Ook ten opzichte van het huwelijk zijn de denkbeelden der Japanneezen 
anders — zoo men wil naïever — dan die van de Europeanen. Het hu- 
welijk is niets anders dan een bloote formaliteit, een wederzijdsche belofte 
of afspraak. De man verstaat zich met de ouders van de bruid en voert 
haar weg, zonder dat de wet of de godsdienst er iets mede te maken heeft. 
Van dat oogenblik af wordt zij zijn huisvrouw, bestuurt het huishouden, 
leidt de werkzaamheden der bedienden en draagt voor alles, wat binnens- 
huis plaats heeft, de volle verantwoordelijkheid. De polygamie is bij de 
Japanneezen niet geoorloofd, doch aan edelen is het toegestaan, behalve 
hun wettige huisvrouw, nog twee tot vier bijzitten te hebben. Om des 
lieven vredes wille, worden deze veelal door de vrouw uitgekozen en haren 
man als geschenken aangeboden. Onder den burgerstand is dat wel is 
waar niet geoorloofd, doch het staat den man te allen tijde vrij, zijn 
vrouw een scheidsbrief te geven, en van dat recht wordt maar al te vaak 
gebruik gemaakt. Daarentegen wordt zelfs een schijn van onkuischheid bij 
de vrouwen streng gestraft. Een man, die zijn vrouw met een anderen 
man alleen in een kamer aantreft, heeft het recht beiden op staanden voet 
te dooden. Ontvlucht de man, met wie zij in gezelschap was, dan kan hij 
zijn vrouw aanklagen en deze wordt alsdan onthoofd. Doodt hij echter alleen 
den man, zonder tevens de vrouw het leven te benemen, dan is hij zelve 
des doods schuldig. 
Nu doen die strenge wetten niet heel veel kwaad, want om zich met 
een gehuwde Japansche vrouw in te laten, moet men wel van een buiten- 
gemeen verliefde complexie zijn. Het eerste toch, wat zij haren echtgenoot 
ten offer brengt, is haar schoonheid. Zoodra een vrouw in het huwelijk 
getreden is, scheert zij de wenkbrauwen weg en verft de tanden gitzwart, 
zoodat het is alsof men in een afgrond kijkt, zoodra zij den mond opent. 
Overigens zijn de Japansche vrouwen niets minder behaagziek dan hare 
Europeesche zusters, en maken veel werk van haar toilet. En waarlijk, in 
weerwil van het Mongoolsche type, is die moeite nog wel aan haar besteed. 
