128 
Japannees bestaat uit een soort van matras en een bouten blok om het 
hoofd op te leggen. Hierop echter komt nog een papieren kussen, dat ter 
wille van de zindelijkheid slechts een enkele maal dienst doet. 
Steenen huizen zijn groote zeldzaamheden. Alleen zeer rijke menschen 
veroorloven zich zulk een weelde. Daar echter het bamboes geen voldoen- 
de beschutting geeft, worden de buitenwanden met geolied papier be- 
plakt. Bij zulk eene bouworde kan het nauwelijks verwondering baren, 
dat Jeddo, gemiddeld in zeven jaar tijds, over zijn geheele uitgestrektheid 
door het vuur wordt verwoest. Ook voor lampen en lantaarns wordt veelal 
dergelijk papier in plaats van glas gebruikt. 
Alle steden van Japan zijn dan ook verdeeld in branddistricten. ’s Nachts 
worden deze aanhoudend doorloopen door een soort nachtwakers, zooge- 
naamde »kanabos,” die bij de geringste brand alarm maken. Overigens is de 
brandweer uitmuntend goed ingericht en de vlugheid, moed en doodsver- 
achting der manschappen zijn spreekwoordelijk geworden. 
In één opzicht handelen de Japanneezen o. i. zindelijker en netter dan 
de Europeanen. Zij gebruiken geen zakdoeken en vinden dat gebruik vies. 
Zij hebben kleine vierkante stukjes papier, die ze wegwerpen zoodra ze 
dienst gedaan hebben. 
Zoowel mannen als vrouwen rooken tabak. Ze doen dat uit heele kleine 
pijpjes, die zoo weinig inbouden, dat ze na enkele trekken op nieuw 
gestopt moeten worden. Onder de inboorlingen treft men geen enkelen 
opiumschuiver aan. 
Bij hen, zoowel als bij de Chineezen, bestaat het hoofdvoedsel uit rijst, 
visch en groenten. In de edele kookkunst hebben de Japanneezen belang- 
rijke vorderingen gemaakt en vooral zijn zij er zeer ver in dezelfde spijzen 
op allerhande verschillende manieren toe te bereiden. Wil men echter de 
proeven van Japansche kookkunst genieten, dan moet de Europeaan be- 
ginnen met zich te oefenen in het gebruiken der eetstokjes ; anders toch 
moet hij er zich in schikken zich door zijn gastheer te laten voeren. Maar 
het aangenaamste van alles is, dat men voor het fijnste maal in Ja- 
pan slechts een kleinigheid betaalt ; trouwens over het algemeen is 
het leven er niet duur. Daaruit moet het wellicht verklaard worden, dat 
men bij de pasmunt tot zulke onbegrijpelijk kleine onderdeelen afdaalt. 
Met een ijzeren muntstukje, dat slechts Vj 0 ooo van een dollar waard is, 
kan men een bedelaar gelukkig maken. Dat is tevens gewoonlijk de gift, 
die men in de offer bussen werpt, welke zich bij elk altaar bevinden. 
De tempels in Japan zijn allerzonderlingst gebouwd en ontzaglijk groot. 
Ze zijn opgevuld met allerlei afgodsbeelden. Die misgeboorten der dolzin- 
nigste fantasie, zien er zoo walgelijk, terugstootend uit, dat ze ge- 
maakt schijnen te zijn om schrik aan te jagen, veeleer dan om liefde of 
vertrouwen te wekken. 
Op eiken feestdag stroomen breede scharen naar die tempels henen, 
echter niet alleen met het doel om in godsvruchtige aandacht neder te zitten, 
maar veeleer om een praatje te hebben. Immers, bij eiken grooten tempel 
zijn een aantal plaatsen van ontspanning van allerlei soort. 
Dat ook de Japanneezen niet vrij zijn van een zekere speelwoede be- 
wijzen de groote menigte hunner loterijen. Ook bij sommige geliefkoosde 
