124 
volksspelen, zooals het werpen met de schijf en het schieten met boog en 
pijlen, worden aan de overwinnaars belooningen in geld uitgereikt. 
Een eigenaardig voorwerp, dat onmiddellijk de opmerkzaamheid van 
vreemdelingen tot zich trekt, is het Japansche huurrijtuig, de zoogenaamde 
sdschinrikischia”, of »dschinrikscha” een soort van groote kinderwagen op 
twee wielen, die door een man getrokken wordt. Dat menschelijk trekdier 
draagt den naam van »rinsogo.” In alle steden wemelt het van dergelijke 
vervoermiddelen, terwijl het een groote zeldzaamheid is, wanneer men een 
paard te zien krijgt, en gebeurt dit een enkele maal, dan is het nog een 
rijpaard. Nu is dat Japansche huurrijtuig echter volstrekt niet onaange- 
naam ; het rijdt zacht en wanneer men een eenigszins snelvoetigen Japannees 
voor heeft, zou men gerust een wedren met onze huurrijtuigen kunnen 
aangaan. 
Na aldus het volksleven in Japan vluchtig beschouwd te hebben, slaan 
we den blik op de staatsinrichting en sociale toestanden. Gedurende den 
langen tijd, dat de Japanneezen dit schoone land in bezit hebben genomen, 
ontwikkelen beiden zich zelfstandig. Hoe lang dat al geleden is, is moeilijk 
te zeggen. De historische tijd begint voor Japan eerst omstreeks 250 j. n. C. ; 
wat vóór dat jaartal ligt, schuilt geheel in het duister. Zeker is het echter, 
dat het Japansche volk zich niet met andere vermengde. Slechts zelden 
kwamen vreemdelingen in het land en die er nog kwamen, hadden weinig 
of geen invloed op de levenswijze, zeden en gewoonten der Japanneezen. 
Ja, zoozeer hielden zij zich onvermengd, dat we niet gelooven dat er een 
tweede voorbeeld is van een volk, dat in die mate de reinheid van het 
bloed heeft weten te bewaren. 
De geschiedenis van Japan, tot op onzen tijd, vervalt in twee perioden, 
die duidelijk van elkander te onderscheiden zijn, welke tijdperken door de 
Japanneezen »Oschei” en »Haschei’’ genoemd worden. Het eerste loopt 
tot het jaar 1192 van onze jaartelling en omvat het tijdperk van de 
almacht der mikado’s of keizers, die langzamerhand in priester- vorsten 
overgingen. Het is de oude geschiedenis van Japan. 
Het tweede tijdperk is dat van de machtsontwikkeling der Sjogoens, 
militaire vorsten, die door de Europeanen gewoonlijk, doch geheel ten on- 
rechte, »taikoen” genoemd worden. Dit tijdperk loopt van 1192 tot 1868, 
in welk laatste jaar de alleenheerschappij van den Mikado hersteld werd. 1 
Eerst sedert het begin van de 16de eeuw werd het Sjogoenaat een wet- 
tig erkende instelling. Bij de Europeanen bestaat omtrent deze waardig- 
heid gewoonlijk een geheel verkeerd denkbeeld. Zij meenen, dat Japan 
twee keizers heeft, een wereldlijken, den Sjogoen, die te Jeddo resideert, 
en een geestelijken, den Mikado, die zijn paleis te Eioto heeft. In wer- 
kelijkheid is echter de Sjogoen alleen een soort van onderkoning, die vol- 
strekt geen rechten op de souvereiniteit kan laten gelden, al is het ook 
1. Fr. O. Adams. Geschichte von Japan von den f’rühesten Zeilen bis aut die Gegenwart. 
Uebersetzt von Emil Lehman. Gotha. 1876. 80. I. B.d. 
