133 
bergketen doorsneden. Deze bergen vormen de waterscheiding tusschen 
den Grooten Oceaan en de Japansehe Zee. Laatstgenoemde neemt alle 
rivieren op, die op de noordelijke helling ontspringen. 
Bousquet nam zijn terugweg niet naar Tokio, maar naar de havenplaats 
en handelstad Nagoija, die veel meer westelijk ligt, aan de kust van den 
Grooten Oceaan. Om die plaats te bereiken moest hij al de genoemde ke- 
tenen overtrekken en o. a. ging hij door den zeer moeilijken Wada-Toye , 
waar alle plantengroei ophoudt. Hier bevond hij zich in Japansch-Zwit- 
serland, waar romantische streken, zoo als de omgeving van het kleine, 
warme Suiva-meer , dat 900 M. boven het vlak der zee ligt, met de vrees- 
lijkste passen en kloven afwisselen, zooals de kloof van Schivodschiri en den 
Toriï-Toge. 
Over Oï voert de weg door een eentonig landschap, vol zandige heuvels, 
naar het gebied Owari , waar het blauwe porselein, het gemeenste van 
Japan, vervaardigd wordt. Eindelijk bereikt men Nagoija , een zeer regel- 
matige, doch eenigszins doodsche stad, met 200000 inwoners. Deze plaats, 
die in grootte de vierde van het rijk is, gaat achteruit, tengevolge van 
den onvoldoenden toestand van haar haven. 
De belangrijkste stad van het binnenland is ontegenzeggelijk Kioto of 
Miako en hierheen leiden, van Jeddo uit, twee wegen. De eerste, de 
»tokaido”, voert langs de zuidkust van het eiland ; de andere is de »na- 
kasendo”, een bergweg, die midden door het eiland loopt en die voor een 
deel door Bousquet gevolgd werd. 
Te Nagoya terug gekeerd, bezocht hij van daar een menigte plaatsen, 
waarvan de meesten versterkt waren of ten minste een kasteel hadden. 
Hij zette zijn tocht voort tot aan het groote Biwa-meer, welks water door 
een schoone rivier naar zee wordt afgevoerd. Zijn naam dankt dit meer 
aan zijn vorm, die ongeveer overeenkomt met dien van de tweesnarige 
guitar der Japanneezen. Aan alle zijden is het door bergen omringd en 
op zijn oevers liggen een aantal grootere en kleinere plaatsen, waarvan de 
belangrijkste is het oude Otsu. Van hieruit voert de »tokaido” naar het 
heilige Kioto , thans Miako genaamd. 
Deze stad ligt in een vlakte, die door lage heuvels omgeven is. Ze wordt 
besproeid door de Kamogawa-beek en bevat 63217 huizen, 93 Sinto- en 
945 Boeddhistische tempels, onder welke laatsten er twee zijn, die zich door 
hun grootte en schoonheid onderscheiden. Volgens de Japanneezen zou 
de een niet minder dan 333333 afgodsbeelden bevatten ; in de andere 
treft men den Kolos van Boeddha aan. zittend op een lotusbloem. 
De bevolking dezer stad wordt opgegeven op een aantal van 238663 
zielen. Voor de Japanneezen is zij een soort Athene ; reeds sedert eeuwen 
was het ’t middelpunt der nationale geleerdheid en het hier gesproken 
dialekt gaat voor het klassiek- Japanneesch door. Nog tegenwoordig is 
Miako de zetel der boekdrukkerijen en het brandpunt der Japansche lite- 
ratuur. Ook wemelt het er van pelgrims en bedevaartgangers. Hier 
vooral wordt veel porcelein en brons vervaardigd. Langen tijd werd deze 
stad beschouwd als een ongenaakbaar heiligdom, doch in de laatste jaren 
is zij berhaaldelijk door Europeanen bezocht geworden. 
Van hier af zette Bousquet zijn reis voort langs den Jodogawa, welke 
