138 
vast, door middel van een dun stokje bamboes, en dragen een eveneens 
uit bamboes vervaardigden hoed, van een zeer eigenaardigen vorm, die vol- 
strekt niet past. Hij wordt bevestigd door een paar keelbanden. De 
vrouwen volgen de Chineesche gewoonte om de voeten te misvormen niet ; 
zij scheiden het haar in twee vlechten, die zij vervolgens boven om het 
hoofd winden. 
Van de staatsinrichting en het landsbestuur van Korea weten wij zeer 
weinig. Het is, evenals China, een absolute monarchie en er bestaan ge- 
priviligeerde standen en een erfelijke adel. Onder de edelen hebben zich 
verschillende partijen gevormd, die het den koning niet weinig lastig ma- 
ken. De kroon is erfelijk, doch het schijnt, dat de opvolging niet vol- 
doende geregeld is. Twisten daarover komen dikwijls voor en dan spelen 
de edelen een belangrijke rol. Volgens de wet kunnen staatsambtenaren 
alleen worden aangesteld, na voldoende bewijzen van geschiktheid gegeven 
te hebben. Dat neemt echter niet weg, dat zij somtijds hun betrekking 
verkrijgen door omkooperij of door persoonlijke gunst van den koning. Zij 
hebben een bijna onbeperkte macht over het leven en goed der bevolking. 
Het strafstelsel is barbaarsch en voor de geringste vergrijpen zijn vreeselijke 
geeselingen aan de orde van den dag. 
Alle mannelijke bewoners zijn dienstplichtig ; er is echter geen staand 
leger en de lijfwacht des konings is het eenige korps, waarvan men de 
leden soldaten kan noemen. Discipline en taktiek zijn, zooals van zelf 
spreekt, onbekende zaken. De landlieden van elk district, die bovendien 
heerendiensten te verrichten hebben, worden van tijd tot tijd naar de dis- 
trictshoofdstad geroepen, om als politiedienaars en rustbewaarders dienst 
te doen. Zijn zij als zoodanig in functie, dan dragen zij, in plaats van den 
gewonen hoed van bamboes, een rond hoofddeksel. Hun wapenen bestaan 
uit speren, bogen en geweren. De laatsten zijn dikwijls erg primitief, 
doch tegenwoordig worden in de hoofdstad zeer goede geweren vervaar- 
digd. De soldaten van de garde dragen een helm en een harnas. In den 
oorlog bedienen zij zich van overkleeden, die zoo dik gevoerd zijn, dat noch 
sabelhouwen, noch musketkogels ze doorboren ; tegen kogels uit getrokken 
loopen zijn ze echter niet bestand. Onpraktisch is deze kleeding in de 
hoogste mate. Door hare zwaarte hindert zij de manschappen in hunne 
bewegingen ; de helm alleen weegt 10 kilo. 
Hun godsdienstige denkbeelden vertoonen weder een groote overeen- 
komst met die der Chineezen. Het volk belijdt of het Boeddhisme, of 
de leer van Lao-tse ; de hoogere standen houden zich aan het wijsgeerig 
stelsel van Kong-fu-tse. 
Hun taal is veellettergrepig en met de Japansche en Ural-Altaïsche talen 
vertoont zij eenige zwakke sporen van overeenkomst. Volgens den Franschen 
geleerde Léon de Kosny onderscheidt zij zich vooral daardoor van de 
Chineesche taal, dat zij 27 werkelijke letters heeft. 1 Het inlandsche al- 
phabet is echter weinig in tel. Alleen de vrouwen en kinderen en de 
mannen uit de volksklasse maken er gebruik van. De geleerden bedienen 
zich van de Chineesche schrijfteekens. 
1. L. de Rosriy. Apercu de la langue Coréemie. Journal asiatique. 1864. P. 287 — 324. 
