147 
schen en ook van de talrijke nonnen en zusters van liefdadigheid, die er 
gevonden worden, zijn de meesten van Franschen oorsprong. 
De zendingsposten der Fransche zendelingen strekken zich uit tot aan 
de westelijke grenzen van het Hemelsche rijk. De zendelingen moeten de 
kleederdracht, de zeden en gewoonten der Chineezen aannemen en voor 
altijd van hun vaderland afzien. Zij mogen het rijk nimmer meer ver- 
laten en ook is het hun streng verboden , vreemdelingen eenige inlich- 
tingen omtrent China te verschaften. Het zendingswerk verkeert in een 
bepaald bloeienden toestand en men vindt in alle oorden van dit uitge- 
strekte en geheimzinnige land inlandsche Christen-gemeenten. 1 
De Chineezen vormen het voornaamste volk van het Mongoolsche of 
beter gezegd Hoog-Aziatische ras. Hun gelaat is bijna vierkant, hun juk- 
beenderen steken ver vooruit en zij hebben kleine, langwerpige oogen. 
Volgens de overlevering kwamen zij ver uit het W. Toen zij zich ves- 
tigden in het bekken van den Hoangho en Jan-tse-kang , vonden zij daar 
een ander volk, welks overblijfselen — de Miao-tse en andere barbaarsche 
stammen — tegenwoordig het bergland in het zuidelijk deel van China 
bewonen. 2 
Dat de beschaving der Chineezen zeer oud is wordt door de taal on- 
wederlegbaar bewezen. Deze bestaat uitsluitend uit eenlettergrepige woorden. 
Zij kent noch verbuigingen, noch vervoegingen. Van woordvorming is 
eigenlijk geen sprake. Toch is deze taal niet alleen voldoende voor het 
dagelijksch verkeer en voor den wetgever, maar ook voor dichterlijke min- 
neliederen, voor boeiende romans, voor het tooneel en voor diepzinnige 
wijsbegeerte. Hoe men iets grootsch bereiken kan door kleine middelen , 
hebben de Chineezen ons door hun taal geleerd. 3 Niet minder eigen- 
dommelijk dan hun taal is het letterschrift der Chineezen, dat geheel en al 
ongeschikt is, om vreemde woorden uit te drukken. 4 
De eerbied der Chineezen voor alles wat hun door de vaderen is over- 
geleverd heeft natuurlijk ten gevolge gehad, dat zij, wat wetenschappelijke 
Vorming aangaat, bij alle andere natiën ten achter gebleven zijn. Het aarts- 
vaderlijke begrip omtrent den staat, dat deze als een huisgezin in het 
groot en omgekeerd het huisgezin als een staat in het klein beschouwt, 
heeft ook zijn goede zijde. Hierdoor zijn werkelijk voortreffelijke dingen 
in het leven geroepen en men zou dwalen, indien men uit den gerin- 
gen graad van ontwikkeling der Chineezen wilde besluiten, dat zij een 
verdorven volk waren. 
1. T. Cooper. Travels of a pioneer of commerce in pigtail and petticoats: or an overland 
journey trom China towards India. London. 1871. 80. P. 117 — 118. 
2. C. von Scherzer. Einige Beitrage zur Ethnographie China’s. Wien 1859. 8o. 
Revue d’ Anthropologie. Tomé III. P. 699. 
Sitten und Gewohnheiten in Kwei-Tscheu. Ausland. 1872. No. 5. S. 115 — 118. 
Dr. Ch. E. Martin. Etude ethnographique sur les Chinois el les Miao-te. Paris. 1873. 8o. 
3. O. Peschel. Ausland. 1872. No. 14. S. 315. 
Bobert R. Douglas. The language and literrature of China. Londen. 1875. 8o. 
4. H. Wultke. Geschichie der Schrift. Leipzig 1872. 8b. 1 Bd. S. 241 u. f. 
