154 
des te talrijker de dorpen en ook de landbouw, namelijk het verbouwen 
van rijst en tabak, nam in belangrijkheid toe. Den 3 den November kwam 
Margary te Kwei-Ting-Hsien aan. 
Den volgenden dag voerde de weg grootendeels door enge kloven en 
de met weelderig gras begroeide bergen naderden elkander zoo zeer, dat 
er voor landbouw geen ruimte overbleef. 
Den 5en November werd Kwei-lJang , de hoofdstad van Kwei-lschou, 
bereikt. Die stad heeft, wanneer men ze bij het verlaten van den laatsten 
bergpas voor het eerst ziet , een zeer schoone ligging. Kwei-IJang ligt 
op een verbazend groote vlakte, dicht met houtgewas begroeid en aan alle 
zijden door bergen omgeven. Meestal vormen de bergen op zich zelf 
staande gevaarten en zijn met een weelderigen plantengroei bedekt, be- 
halve op de toppen, die zich als zwarte rotsplateau’s verheffen en veelal 
prachtige tempels dragen. Voor den ingang van de stad stonden een 
menigte eerebogen van wit marmer, die daar tot een aandenken aan vrome 
vrouwen waren opgericht. 
Bij Tsching- Tschi- lisien begonnen uitgestrekte vlakten, die begroeid 
waren met hoog gras, maar toch nog sporen van vroegere bebouwing ver- 
toonden. De dalen strekken zich in den regel uit in de richting van 
Oost naar West. In het wild groeiende bloemen omzoomden den weg en 
ook de wilde theestruik kwam zeer veelvuldig voor. 
Tot dusver had men Kwei-Tschou afgeschilderd als een ruw, bijna on- 
toegankelijk bergland. Margary werd aangenaam verrast, toen hij hier zulke 
schoone vlakten vond. 
Verder voerde de weg bij afwisseling over met gras begroeide heuvels 
en dorre vlakten naar Lang-Tai. Hier kwam men in een waar bergland 
en de weg was somtijds uitermate steil. De reiziger schatte het hoogste 
punt er van op 1200 M. boven den zeespiegel. Hier stroomt de rivier 
Meton , die de grens vormt van het gebied der wilde stammen van de 
Miao-tse en Tschung-Tschia. 
Naar het W. toe worden de dorpen aldoor talrijker en behalve een 
bloeienden landbouw, vindt men hier ook heel wat handel in oranje-appelen 
en strooien schoenen. IJünnan heeft een veel koeler klimaat dan Kwei. 
Tschou, waar de huizen er dan ook volstrekt niet op ingericht zijn, om 
de koude te weêrstaan. De temperatuur, die men in deze provincie had 
waargenomen, wisselde af tusschen 9° en 11° K. 
Den 29en November werd de IJünnan-pas doorgetrokken en nog den- 
zelfden dag bereikte men de eerste grensstad van IJünnan. De hoofdstad 
van deze provincie is IJün-nan-foe. De wegen, die van hieruit naar het 
dal van den Irawaddi loopen, zijn zoo uiterst bezwaarlijk, dat het handelsver- 
keer met het naburige Birma van geringe beteekenis is. Inderdaad gaat 
de ruwheid van het land alle beschrijving te boven. Geheel IJünnan 
is met bergen bedekt. Om van IJün-nan-foe naar Bhamo te komen, 
moet men bergen over trekken, die zich 1000 — 1220 M. boven de vlakte 
verheffen, welke laatste reeds even hoog boven het vlak der zee ligt. 
Het land is spaarzaam bevolkt en zelfs in de dalen vindt men uiterst 
weinig landbouw. Opium wordt in groote hoeveelheden aangekweekt. De 
bewoners zijn over het algemeen arm en hunne woningen uiterst gebrekkig. 
